گر هزاران دام باشد در قدم چون تو با مایی نباشد هیچ غم #مولانا

به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود...

دلا از دست تنهایی بجانم ز آه و نالهٔ خود در فغانم شبان تار از درد جدایی کند فریاد مغز استخوانم؛ "بابا طاهر"

قلم بتراشم از هر استخوانم مرکب گیرم از خون رگانم بگیرم کاغذی از پرده ی دل نویسم بهر یار مهربانم... "بابا طاهر"

‌‌ عزیزِ من ، ما آدم‌ها چیزی به اسمِ فراموشی نداریم ، می‌دانم شب‌هایت سخت می‌گذرد و روز‌هایت را به امید "فراموشش‌ می‌کنم" می‌گذرانی ، اما من به تو می‌گویم که منتظر فراموش‌ کردنش‌ نباش تو فقط می‌توانی خاطراتِ‌ او را لایِ یک کتاب بُگذاریُ ببندی و خودت را مجبور کنی سمتِ آن کتاب نروی و بعد از مدت‌هایِ طولانی ، گریه‌هایِ ممتد و شب‌هایِ سخت ، تازه عادت می‌کنی که دیگر سمتِ آن کتاب نروی . پس در واقع فراموشی در کار نیست ، [ ما فقط به نبودن‌ها عادت می‌کنیم . ]

_ #هنر_من

فضای مجازی هم اینجوریه که بودن یا نبودنش فرقی نمیکنه هردو با خودش به نوعی فقدان به همراه‌ داره

گفته بودی که چرا خوب به پایان نرسید؟! راستش زور من خسته به طوفان نرسید:)

اگر نمی‌تپدم دل؛ ز آرمیدن نیست که تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست...