نه بیمارم، نه خوشحالم،نه از حالم خبر دارم گهی با جان،گهی با دل،گهی از هردو بیزارم

اگه یه روز نبودم، هر وقت چاووشی شنیدی یادم بیوفت.

نوشتــم هر چـه از هم دورتـر ، آسـوده‌تر امــا... کسی در گوش من می‌گفت: من دلتنگِ دیدارم

- میانِ خاطراتت آنچنان بر سینه میکوبَم که ثابت می‌کند یک دست هم گـاهی صدا دارد...

زندگی بی‌تو اگر مرگ نباشد، زجر است...

‌فقط یه خجالت موند جلوی کسایی که پزتو دادم و تعریفتو کردم...

خبر به دورترین نقطه‌ی جهان برسد نخواست او به من خسته ـ بی‌گمان ـ برسد شکنجه بیشتر از این‌؟ که پیش چشم خودت‌ کسی که سهم تو باشد، به دیگران برسد چه می‌کنی‌؟ اگر او را که خواستی یک عمر به راحتی کسی از راه ناگهان برسد… رها کنی‌، برود، از دلت جدا باشد به آن‌که دوست‌تَرَش داشته‌، به آن برسد رها کنی‌، بروند و دو تا پرنده شوند خبر به دورترین نقطه‌ی جهان برسد گلایه‌ای نکنی‌، بغض خویش را بخوری‌ که هق‌هق تو مبادا به گوششان برسد خدا کند که‌… نه‌! نفرین نمی‌کنم‌، نکند به او، که عاشق او بوده‌ام‌، زیان برسد خدا کند فقط این عشق از سرم برود خدا کند که فقط زود آن زمان برسد

با دلت حسرت هم صحبتی‌ام هست ولی سنگ را با چه زبانی به سخن وادارم...:)

شعر گفتن بعدِ بغض و گریه میچسبد ولی حآلمآن رآ عطر ِیآرِ رفته بهتر میکند