در کوی عشق، دل چون شمع فروزان ماند
وز شمع روی تو، پروانه جان شیدا گشت
به میخانهٔ دل، جام وصل تو نوشیدم
که بی تو، جهان چون بیابان خالی است
# روزگار
آنقدر تو را دوست دارم که
هیچ گاه تو را رها نخواهم کرد مگر آنکه تو
مرا از قصد گم کنی...