دوام آورده‌ام بی‌تو چه حال مبهمی دارم به ظاهر شادم اما در دلم کوه غمی دارم...

تا کی به تمنای وصال تو یگانه اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

همه دل فرو گرفتی به تو کی رسم که گر من در دل بسی بکوبم تو ز دل به در بیایی

تمنا می‌کنم هر شب که چون یابم وصال تو ازین خوشتر تمنائی نمی‌بینم، نمی‌بینم...

رفتنت آن‌قدر آرام بود که نفهمیدم از کِی تنهایی اسمِ دیگرِ من شد…

گرتو گرفتارم کنی من با گرفتاری خوشم! داروی دردم گر تویی دراوج بیماری خوشم!

در کوی عشق، دل چون شمع فروزان ماند وز شمع روی تو، پروانه جان شیدا گشت به میخانهٔ دل، جام وصل تو نوشیدم که بی تو، جهان چون بیابان خالی است # روزگار

آنقدر تو را دوست دارم که هیچ گاه تو را رها نخواهم کرد مگر آنکه تو مرا از قصد گم کنی...

مرا سرمایه‌ای اندک برای زندگانی بود قماری کردم و بد باختم شرطم جوانی بود

شب رفت و حديث ما به پايان نرسيد ، شب را چه گُنه ، حديث ما بود دراز ..

آرزویم بود و با خلقی بیانش کرده‌ام وای بر من! آرزوی دیگرانش کرده‌ام... ‌

"یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد؟ دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟