رفتنت آن‌قدر آرام بود که نفهمیدم از کِی تنهایی اسمِ دیگرِ من شد…

گرتو گرفتارم کنی من با گرفتاری خوشم! داروی دردم گر تویی دراوج بیماری خوشم!

در کوی عشق، دل چون شمع فروزان ماند وز شمع روی تو، پروانه جان شیدا گشت به میخانهٔ دل، جام وصل تو نوشیدم که بی تو، جهان چون بیابان خالی است # روزگار

آنقدر تو را دوست دارم که هیچ گاه تو را رها نخواهم کرد مگر آنکه تو مرا از قصد گم کنی...

مرا سرمایه‌ای اندک برای زندگانی بود قماری کردم و بد باختم شرطم جوانی بود

شب رفت و حديث ما به پايان نرسيد ، شب را چه گُنه ، حديث ما بود دراز ..

آرزویم بود و با خلقی بیانش کرده‌ام وای بر من! آرزوی دیگرانش کرده‌ام... ‌

"یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد؟ دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟

تفاوت غزلم با سکوت چیزی نیست اگر که یار نخواند سروده‌هایم را...

دلم یک ذره شد در حسرت یک لحظه آرامش دریغ از آرزوها آرزوهای محال ای دوست ...‌‌.

ای کوه، تو فریاد من امروز شنیدی دردیست در این سینه که همزادِ جهان است خون می‌چکد از دیده در این کنجِ صبوری این صبر که من می‌کنم؛ افشردن جان است.. -ابتهاج.

شعر من اگر باب دلت نیست بگو از من گله داری، گله ات چیست؟ بگو تو دوست من بودی و من دوست تو اینک ای عشق دوستت کیست؟ بگو #محمدجواد_جلالی