شاید رها شدن، در فراموش کردنِ گذشته نباشد،‌ بلکه در ادامه دادن، با وجودِ تمام خاطرات باشد.

این بحثای چنل عرفانه باعث میشه فکر کنم نکنه منم حرفی زدم و کاری کردم از این بابت؟ یا مثلا حرفی زدم که سوبرداشت شده ازش و طرف بدون اینکه بهم بگه مثلا لفت داده و رفته؟

تو حضوری خب همه چیو همه امون میدونیم و درموردش ممکنه حرف بزنیم کم پیش میاد چیزی باشه که مثلا با بچه ها بخوایم پشت سر طرف حرف بزنیم... کمم باشه غلطه ولی در کل میگم عادتمون نیست

پس یه جورایی دامن زدن به شایعه های پشت سر آدمای معروف هم ممکنه تهمت باشن و واقعیت نباشن میتونه اشتباه باشه

وای چقدر احساس ترس و اضطراب کردم احساس اینکه هم دارم مدام قضاوت میشم و هم اینکه ممکنه حق فردی رو اینطوری ضایع کرده باشم

بعضی موقع ها آدم میگه کاش کلا حرف نزنم

اخه من قبلا سیگنال خیلی حساسی به غیبت داشتم همه اش در حال مخالفت با اون مثلا اطلاعات ناراحت کننده ای که یه نفر درمورد یه نفر دیگه به آدم میده بودم ولی از یه جایی به بعد خسته شدم انگار گفتم ولشون کن چقدر من مقاومت کنم؟ هرچند اینم اشتباهه خب که چی که خسته شدی؟ الان انگار که برام عادی شده باشه خیلی بده

یکی از چیزایی که ماه رمضون رو برامون قشنگ تر از هر ماهی میکنه اینه که حساس تر از همیشه ایم حساسیم رو اینکه غیبت نکنیم و تهمت نزنیم...

وای مزنزنیممیمی این قسمت آقای قاضی چی بود؟ شاهکار کلمه ی خیلی کمی برای توصیفشه عملا داشت درمورد برنامه قیاسی حرف میزد

فکر نمیکردم این برنامه همچین تاثیری رو نوجوونا بتونه بذاره و خب کاملا درسته یه چیزایی رو داشت عادی سازی میکرد که اصلا عادی نیست برامون

کلا فصل سه یه جوری لول آپ کرده که زبونم قاصره

از طرفی دوست دارم اینجا بزرگتر بشه از طرفی میترسم آدمای چرت بیان