میزان علاقم به دایی‌ها در این حده که ای کاش پسر بودم بعد دایی می‌شدم🤏

احساس میکنم تو زندگی قبلیم پاندا بودم،اکثر اوقات در حال غذا خوردن و همونقدر خسته.

انگار به جای خون اشک توی رگ‌هام جریان داره.

به این فکر می‌کنم که اگه نمی‌تونستم بنویسم چه بلایی سرم میومد؟

گاهی وقت‌ها فقط گفتن یه کلمه خوبی به طرف مقابل امید میده،بهش می‌فهمونه که تنها نیست و هنوز آدمایی هستن که از ته قلب دوسش داشته باشن،گاهی آدما فکر میکنن فراموش شدن؛از طرف همه اما گفتن همین یه کلمه باعث میشه اونا یه قطره‌ بارون را روی زمین خشک وجودشون حس کنن.

دلم‌میخواد این‌بار به جای قلب مغزمو جدا کنم یه مغز نو با گارانتی بخرم بزارم جای اون قبلی که خراب شده بود🦦

طول میکشه تا بفهمی خانواده تنها چیزیه که برات میمونه🤝

دیش دیری دیرین

قدرت بازیگری علیرضا خمسه توی پایتخت واقعا باورنکردنی و ستودنیه💆‍♀

در واقع رنج همیشه از درد نمیاد،خیلی وقتا از نفهمیده شدن میاد،از تنها موندن وسط آدم‌ها،از حرف‌هایی که تو دلت موند،از دوست داشتن‌هایی که به جایی نرسید،از حرف‌هایی که به قصد شوخی زده میشد اما ما را وادار میکرد شب بیدار بمونیم و فکر کنیم،از دوست داشته نشدن.

اما درد قسمتی از زندگیست،بابتش اینقدر خودتونو عذاب ندین،چه شما گریه کنین چه نه هست،چه روزها غمگین باشید چه نه هست،در واقع رنج همیشه با ماست حتی زمان‌هایی که میخندیم.

فقط باید قبول کنیم که جزئی از مسیره‌.