چه کتابهایی که تا نصفه خواندیم و چه دوستانی که نیمه دوست رها شدهاند، چه شهرهایی که نیمه دیده از آنها گذشتهایم و چه معشوقههایی که نیمه آشنا شده ترک کردهایم.
- سقوط | آلبر کامو.
از خداحافظی خوشم نمیاد. دلم نمی خواد به این فکر کنم که ملاقات بعدیمون ممکنه چقدر دور باشه. میخوام یه بخشی از تو رو همیشه با خودم داشته باشم. بهت فکر کنم، بدونم دوباره می بینمت، زودِ زود. حتی اگه واقعا مدت ها بگذره و طول بکشه، اینکه از هم خداحافظی نکنیم یعنی آغوشمون هرگز بسته نشده. آغوشمون همیشه برای هم بازه تا دوباره به خونه برگردیم.
You aren't lost, you're just in an uncomfortable stage in your life where the old you is gone but the new you hasn't fully arrived yet.
وقتی شب میشه و همه ی چراغ ها خاموش، کسی نمی تونه اشک هایی که روی گونه هات ریخته شدن رو ببینه، نمیتونه متوجه ی صورتِ از درد مچاله شده ات بشه و بفهمه چقدر غمگین و خسته ای. وقتی روز میشه و همه ی شهر بیدار، کسی نمی تونه قلب شکسته ات رو ببینه. حتی نمیتونه تصور کنه داری چه چیزهای بزرگی رو روی شونه های کوچیکت حمل میکنی و چه طوفانی توی وجودته. چه شب باشه چه روز، تو با عمیق ترین احساساتت تنهایی. انگار یه شهاب سنگِ گمشده ای که روی زمین سقوط کرده و زیر خروارها غم دفن شده.
«حالا میدانم که در قلب هر آدم، هرکس جایگاه خودش را دارد. حالا به خوبی میدانم که جایگاه یک نفر را دیگری نمیتواند تسخیر کند و تو به تنهایی نمیتوانی جمعیت قلب ِیک نفر باشی. اما جایگاه خودت را داری و از همه مهمتر اینکه کسی هرچقدر هم بخواهد نمیتواند آنرا اشغال کند. جای خودت را پیدا کن. جای خودت را.»
دلم میخواد دوست داشته بشم.
دلم میخواد واسم نامه نوشته بشه و همه اش رو با اشک هایی که از ذوق روی گونه ام روون شده با عشق بخونم و کلماتش رو ببوسم. دلم میخواد کادویی بگیرم که همیشه همراهم باشه. دلم میخواد با آهنگ ها خاطرات داشته باشم که بعدها با شنیدنشون، فقط یک لبخند بزنم انگار که آهنگِ یادآوره خاطراته.
دلم میخواد زندگیم پر از لحظه هایی باشه که از شدت خوشحالی فرصت نوشتن و موندگار کردنش رو هم پیدا نکنم و تنها جایی که توش بتونن موندگار باشن، ذهنم باشن. دلم کسی رو میخواد که سرنوشت دوباره بهم برش گردونه. که سال ها بعد دوباره بتونم ببینمش و روحم بهش پیوند بخوره. مثل لیلی و اتلس که همدیگه رو بعد از چندین سال پیدا کردن.
شاید خیلی عجیب باشه ولی هرکسی هرکادویی بهم بده دوست دارم همیشه کنارم نگهش دارم، تو مکان هایی که میرم همراهم و یا توی گردنم باشه، ببینه از کادویی که بهم داده استفاده میکنم و لذت ببره و فکر نکنه چیزی که خریده رو انداختم یه گوشه، دوست دارم شخص مقابلم ببینه به یادگاری ها خیلی خیلی ارزش قائلم.