در ظاهر روی پاهایم ایستاده‌ام. گاهی می‌خندم و گاهی گریه می‌کنم. ‏اما حقیقت این است که خسته هستم. ‏می‌خواهم فرار کنم. می‌خواهم بروم و ناپدید شوم.

حافظه قوی داشتن تاوان سختی داره

حتی فکر کردن بهش تپش قلبم رو چند برابر میکنه ..

خودتون باشید، به جای تقلید از بقیه درون خودتون دنبال علایق و سلایقتون باشید، پیداش کنید و بپذیریدش، یکی یه جایی می‌گفت وقتی از یه آدم دیگه تقلید می‌کنی یعنی زندگی خودتو ول کردی و داری به جای یکی دیگه زندگی میکنی، به جای دیگران زندگی نکنید و به اندازه سهم خودتون از دنیا لذت ببرید.

همیشه فکر میکنم خیلی وقت دارم درحالی که وقتی یه جا نشستم و به یه گوشه‌ی نامعلوم خیره شدم آرزو میکنم کاش این لحظاتی که دارم بیهوده مصرف میکنم کش بیان تا بتونم وقت بیشتری داشته باشم.

‌ ‌ ‌ ‌ ‹ Allofusaredead ›

از بی‌نیازی‌ام نسبت به خلایق همین‌قدر می‌گویم که اجازه می‌دهم "من" اشک بریزد، زمانی که دلیلی ندارد. شانه‌اش را نوازش می‌کنم و می‌گویم که کنارش هستم. او را در آغوش می‌گیرم. وقتی اشتباه می‌کند او را می‌بخشم و به او یادآوری می‌کنم که در اشتباهاتی که مرتکب می‌شود، افراد دیگر هم نقش دارند. به او می‌گویم که آسیب دیده بودن عار نیست و خوشحالم که با این‌ حال تا اینجا توقف نکرده. او را بیرون می‌برم و آسمان را نشان می‌دهم. برایش غذا درست می‌کنم و وقتی دست‌پختم را دوست دارد، خوشحال می‌شوم. گمان کنم من و من؛ بالأخره داریم دوست می‌شویم.

یادم می‌آد وقتی بچه بودم همیشه از خوابیدن و چرت زدن بدم می‌اومد. مشتاقانه می‌خواستم بیدار باشم و تجربه کنم. انگار که خیلی چیز‌ها رو در خواب از دست می‌دادم. معجزه، نور، رنگ‌، و بعد ها به مرحله‌ای رسيديم که خواب، لذت‌بخش ترین تجربه‌ی زندگی شده.

موضوع اصلی لیاقت اون‌ها نیست. موضوع اینه که تو اجازه می‌دی و اون‌ها هم استفاده می‌کنن.