همیشه فکر میکنم خیلی وقت دارم درحالی که وقتی یه جا نشستم و به یه گوشه‌ی نامعلوم خیره شدم آرزو میکنم کاش این لحظاتی که دارم بیهوده مصرف میکنم کش بیان تا بتونم وقت بیشتری داشته باشم.

‌ ‌ ‌ ‌ ‹ Allofusaredead ›

از بی‌نیازی‌ام نسبت به خلایق همین‌قدر می‌گویم که اجازه می‌دهم "من" اشک بریزد، زمانی که دلیلی ندارد. شانه‌اش را نوازش می‌کنم و می‌گویم که کنارش هستم. او را در آغوش می‌گیرم. وقتی اشتباه می‌کند او را می‌بخشم و به او یادآوری می‌کنم که در اشتباهاتی که مرتکب می‌شود، افراد دیگر هم نقش دارند. به او می‌گویم که آسیب دیده بودن عار نیست و خوشحالم که با این‌ حال تا اینجا توقف نکرده. او را بیرون می‌برم و آسمان را نشان می‌دهم. برایش غذا درست می‌کنم و وقتی دست‌پختم را دوست دارد، خوشحال می‌شوم. گمان کنم من و من؛ بالأخره داریم دوست می‌شویم.

یادم می‌آد وقتی بچه بودم همیشه از خوابیدن و چرت زدن بدم می‌اومد. مشتاقانه می‌خواستم بیدار باشم و تجربه کنم. انگار که خیلی چیز‌ها رو در خواب از دست می‌دادم. معجزه، نور، رنگ‌، و بعد ها به مرحله‌ای رسيديم که خواب، لذت‌بخش ترین تجربه‌ی زندگی شده.

موضوع اصلی لیاقت اون‌ها نیست. موضوع اینه که تو اجازه می‌دی و اون‌ها هم استفاده می‌کنن.

هر انسانی سزاوار این است که حداقل یک دوست داشته باشد که بتواند سر ترس‌ها و رازهایش، سر احساس گناه و شادی‌اش به او اعتماد کند. هرکسی سزاوار یک نفر است که بتواند به چشم‌هایش نگاه کند و بگوید: تو کافی هستی، تو با تمام زخم‌هات، بی‌نقصی.

کنار گذاشتن آدما ساده نیست ؛ اما وقتی به رفتارشون بیشتر توجه میکنی میفهمی که تو فقط برای اونا مثل یک ابزار عمل میکنی و هروقت که بهت نیاز داشته باشن ازت استفاده میکنن و اگه فایده ای براشون نداشته باشی حذف میشی ، پس کنار بزار قبل از اینکه حذف بشی.

« به پایان فکر نکن، اندیشیدن به پایان هر چیز ، شیرینی حضورش  را تلخ می‌کند؛ بگذار پایان تو را غافلگیر کند، درست مثل آغاز » - صادق هدایت

راستش را بخواهی محبوبِ من؛ رویایی نداشتم که بخواهم برای تو از آن دست بکشم. هیچ‌چیز نداشتم. تو رویا را ساختی و بال و پر دادی. سبز کردی، شکوفه دادی، برایش ثمره ساختی و آن را چیدی. یقین دارم اینکه رویایِ من شدی والا تر از دست کشیدنم از رویا بود. حالا همه چیزی. اولین چیزی. آخرین چیزی.