ما جهان رو از طریق نوری می‌بینیم که در گذشته منتشر شده پس آیا چیزی به نام «حال» واقعاً وجود داره، یا ما همیشه توی گذشته زندگی می‌کنیم؟ و آیا محدودیت سرعت نور به این معناست که همیشه بخش هایی از واقعیت برای ما برای همیشه پنهان می‌مونه؟ #ذهن‌پیچ

🐚🪐لیست کتاب های پیشنهادی ابرنواختر ما هیچ نمی‌دانیم اخترفیزیک برای افراد بی قرار به خاطر فیزیک کوانتوم در چند دقیقه چطور E=mc² را بفهمیم ماده و انرژی تاریک جهان در پوست گردو بر کرانه ی زمان

به نظر من سه تای آخر یک مقدار پیش نیاز لازم دارن؛ اما بقیه روون هستن. البته بستگی به مدل خودتون داره؛ من شروع به خوندن 'بر کرانه ی زمان' کردم در حالی که عملا هیچ ایده ای نداشتم و همین باعث می‌شد مجبور بشم وسط یه ماجرا، برم یه چیز هایی رو یاد بگیرم تا بفهمم منظور کتاب چیه.

راستی اگه کتاب پیشنهادی دارین که به این لیست میخوره، معرفی کنید؛)

در فلسفه اسلامی، ملاصدرا از دیدگاه او، زمان را به جزئیاتی ترین نقطه تجزیه و تحلیل شده دانست و از نظر او زمان، مجرد نشانگری از خود جوهر واقعی اشیاء است. به عبارت دیگر، زمان به عنوان مفهومی انتزاعی، تنها به عنوان مجرد نشانگری برای جریان و حرکت جوهر واقعی اشیاء مورد استفاده قرار می‌گیرد. ملاصدرا با توجه به اینکه هر جوهری دارای حرکت خاص و زمان ویژه‌ای است، در نتیجه این ذات جوهری است که تعیین کننده حرکت و زمان است. به عبارتی دیگر، هر جوهری با داشتن حرکت معین خود و گذشت زمان ویژه خود، به عنوان یک واقعیت جداشدنی و بسیار خاص محسوب می‌شود. به عنوان مثال، ملاصدرا می‌گوید که زمین با داشتن حرکت و گذشت زمان ویژه خود، به عنوان یک واقعیت مستقل و با جوهر خاص خود، وجود دارد. به طور خلاصه، در دیدگاه ملاصدرا، حرکت و زمان، جدای از جوهر واقعی هر شیء فرض نمی‌شوند، بلکه هر شیء با داشتن جوهر خاص و حرکت و زمان ویژه خود برای خود واقعیتی جداگانه و بسیار خاص محسوب می‌شود.

برخلاف ارسطو که گویا موجودات رو اساسا ثابت میدید و حرکت رو یک ویژگی جدا از اونها می دونست، ملاصدرا نگاه دیگه ای داشت: هیچ چیز در جهان ثابت نیست. هر چیزی در عمق خودش در حال تغییره و این همون مفهوم حرکت جوهری هست. یعنی تغییر فقط در ظاهر (رنگ،شکل،مکان) نیست. بلکه خود ماهیت شی هم در حال تغییره. مثلا: یک دانه... بعد جوانه...و بعد گیاه در نگاه معمولی یک چیز ثابت هست که تغییر میکنه در نگاه ملاصدرا: این ها مراحل مختلف یک جریان وجودی هستن. حالا می‌رسیم به زمان ملاصدرا میگه وقتی خود وجود در حال تغییره این تغییر، یک بُعد داره که بهش میگه زمان یعنی زمان چیز جدایی از اشیا نیست بلکه بُعد همین تغییر درونی اشیا ست.

چرا زمان بدون حرکت معنا نداره؟ در نگاه او: اگر هیچ تغییری نباشه، زمانی هم نیست. چون زمان، اندازه گیری تغییره.

یعنی حرکت در زمان اتفاق نمی‌افته؛ زمان از حرکت به وجود میاد. یعنی در کل، شی و حرکت و زمان سه چیز جدا نیستن.

مقایسه این با فیزیک نیوتونی و نسبیت خیلی وسوسه برانگیزه البته که توی دو تا سطح و حوزه متفاوت هستن ولی جالب میشه

حس میکنم نحوه ی حرف زدنم داره شبیه هوش مصنوعی میشه