دلم یهو خیلی تربچه خواست 😍 یادم اومد این آخرین روزهایی جویدن چیزی با دندان های آسیاست😵‍💫 می‌ره تا چند ماه بعد ... قدر دندوناتون رو بدونید اگه هنوز دارید ازشون ... یه عضو زنده از بدن هستن نباشن جاشون خیلی خالیه...

هر وقت پس سرم شروع می کنه به درد گرفتن یا صبح که از خواب پا شدم انگاری صاعقه زده به گردنم و کلا خشک شده، میفهمم آخ آخ آخیییی.... باز سرم سنگین شد از هجمه ی فکر مسئولیت فشار و رو تنم سنگینی می کنه باید فیکساتور ببندمش تا دو هفته بلکه برگرده به تنظیمات کارخانه که طبیعتاً هیچ وقت برنمیگرده ... هر تنش یا فشار یا مسئولیت اضافی هر بار یادآور میشه که آدمیزاد گاهی اوقات تنها از پس بعضی مسائل برنمیاد و نیاز به کمک داره و این اصلا بد نیست ... این اصصصللللا بد نیست ❤️

کاش میشد از دست این وضعیت هی وصل و هی قطع شدن راه های ارتباطی مجازی یک دور هم که شده سرمان را بکوبیم به دیوار حداقل حرصمان خالی شود 🤯😣 اینترنت مثل خوشحالیه تو داشته باشی بقیه نداشته باشن فایده‌ای نداره... مثل خوشبختیه که یه امر جمعیه... تنها نمیشه خوشبخت بود.

❤️🙏🥺

. #نامه_خانه ۲ ▫️شنیده شدن، آدم را پیدا می‌کند شنیده شدن مهم است. شنیده شدن آدم را تنظیم می‌کند. شنیده شدن ذهن آدم‌ را وقتی در حال از دست رفتن است، به او بر می‌گرداند. شنیده شدن، آدم را پیدا می‌کند. شنیده شدن به آدم شجاعت رفتنِ راه‌های دور و سخت را می‌دهد. شنیده شدن به آدم چیزهایی می‌دهد که تازه وقتی سکوتی طولانی برقرار می‌شود، می‌فهمد چقدر مهم و ارزشمند بوده‌اند و و جایشان خالی است. اصلاً خیلی‌ها با اتکا به این از ایران بیرون آمده‌اند و رفته‌اند این طرف و آن‌طرف دنیا که می‌دانستند آن گوشِ کافی جایی در ایران هست و هر وقت لازم باشد، به او وصل می‌شوند، بارشان را زمین می‌گذارند و ادامه می‌دهند. خیلی‌ها هم در ایران با این امید عزیزانشان را راهی کرده‌اند که حتی از راهی دور، باز فرصتِ شنیده شدن توسط او را دارند و آن گوشِ کافی را از دست نمی‌دهند. و بعد، سکوتی طولانی. و بعد نرسیدنِ صدا. و بعد گُم شدن، ترسیدن، نگرانی از اینکه نکند من غرق بشوم توی این همهمه سنگینِ توی سرم، نگرانی از اینکه نکند ذهنم را از دست بدهم، بیفتم توی تکرار پیوسته خودم و ذهنم آنقدر اضطراب‌آلود و تنها بشود که راهم را گم بکنم. من به اتّکای بودنِ آن دیگری راهی شدم. حالا که نیست و نمی‌شنود، از خودم می‌پرسم اصلاً من‌ اینجا چه کار می‌کنم؟ چرا باید خودم را پرت می‌کردم وسط این دنیا؟ این روزها بیش از هر زمان دیگری دارم به اهمیت و ارزشِ این شنیده شدنِ کافی و پیوسته فکر می‌کنم. آدم، ساکن رابطه است. آدم با دیگری تنظیم می‌شود. آدم هرقدر هم که صدای آن دیگری را درونی کرده باشد یا توی سرش با او حرف بزند، از یک‌جایی به بعد بی‌خودِ او کارش راه نمی‌افتد. این نامه را برای شما می‌نویسم که آنجا توی ایران هستید. خواستم بگویم نمی‌دانید چقدر در دنیای آدم‌های این بیرون مهم‌اید. چقدر آدم‌‌ها اینجا مهاجرت و زندگی و سرِ پا ماندنشان را روی حضور شما بسته‌اند. خواستم بگویم وقتی صدایتان به آن‌ها نمی‌رسد، فقط این نیست که نگرانتان می‌شوند، فقط این نیست که ایرانشان درد می‌کند و کلافه‌اند، آن‌ها گُم می‌شوند و همه امیدشان می‌شود این که این مه غلیظ کنار برود و دوباره پیدایشان کنید. @TheWorldasISee

به نظرم از زمانی که حضور اسکناس کمرنگ شد،برکت هم پشت بندش از زندگی مون کم و کمتر شد ... دوست دارم تا وقتی هستم باشن اما نمی‌دونم تا کی هستم نمی‌دونم هم تا کی هستن ...

یعنی خودش سبز شده ؟🤭🤫 جل الخالق 🚶‍♀ #شاهدانه #کانابیس #گُل #وید #علف #گراس #ماریجوانا #حشیش

نمی‌فهمم بعضیا چرا اینقدر زود زود سرما میخورن؟ چرا من دو سال درمیون نمی‌خورم ؟ شاید جزو معدود افرادی باشم که بسیار استقبال میکنم ازش ... با همه ی عوارضش مخصوصا وقتی صدام عوض میشه 😁 یعنی سیستم ایمنی بدن بالاست؟ بعید میدونما 😵‍💫 خلاصه که قدر بدونید چیزی که دارید رو که همون چیز به ظاهر مسخره آرزوی یکی دیگه ممکنه باشه ...😌 ❤️آش #ترخینه با سیرابی و پودر شلغم و حبوبات دلخواه و سبزی آش تازه یا خشک و نمک و کشک محلی و کمی زردچوبه و پیازداغ و سیر