درست همان لحظه‌ای که فکر می‌کردم کمرم زیر بار این درد خم می‌شود، اما نشد و کَکَم هم نگزید، فهمیدم که چقدر بذر سبز صبر، در قلب من ریشه دوانده و خودم از آن غافل بودم...!

تدابیر هم صنعتی هم سنتی جهت کمک به هرچه زودتر دفع شدن سنگ کلیه مثانه😵‍💫😢 خدا نصیب گرگ بیابون هم نکنه 😩 بعد ۱۳ سال مجدد یک روز تمام ما رو روی هوا نگهداشت و الان هم بین زمین و هواییم... 🚶‍♀

خیالت همیشه هست اما امروز، دلم تو را خواست، نه خیالت را … به سیاست چقدر نزدیک است بی پدر مادر است دلتنگی ...❤️

📝پیام امروز

راضی بودم ازت خدا ازت راضی باشه با اون جثه ی کوچک،هم شیرین هم خشک هم پُردانه بودی 😌 #کدوحلوایی

حسرت زندگی دیگران، برای این است که از بیرون که نگاه می کنی، زندگی دیگران یک کل است که وحدت دارد اما زندگی خودمان، که از درون نگاهش می کنیم، همه اش تکه تکه و پاره پاره به نظر می آید. هنوز هم در پی سراب وحدت می دویم.

بعد از یک مصیبت بزرگ و ترومای جمعی، سوگواریِ یک ملت شبیه گریه‌ی یک نفر نیست؛ شبیه نفس‌نفس زدنِ شهری‌ست که مدتی زیر آب بوده و تازه سرش را بالا آورده. مردمِ یک کشور باید اول حقِ غمگین بودن را به خودشان برگردانند. نه قوی بودن، نه فراموش کردن، نه «زندگی باید ادامه داشته باشد». اول بپذیرند که چیزی شکسته؛ و هر شکستی، صدای خودش را می‌خواهد. سوگواریِ جمعی با نام بردن از درد شروع می‌شود. با گفتنِ آنچه اتفاق افتاده، با روایت کردن، با شهادت دادن، با اینکه اجازه بدهند خاطره‌ها گفته شوند نه دفن. یک ملت باید گریه را عمومی کند. نه پشت درهای بسته، نه در دلِ شب و تنهایی. در شعرها، در موسیقی، در سکوت‌های همزمان. وقتی هزاران نفر هم‌زمان سکوت می‌کنند، آن سکوت خودش یک عزاداری‌ست. بعد نوبت سوگواری برای نرفته‌هاست؛ برای آن‌هایی که هنوز زنده‌اند اما دیگر آن آدمِ قبل نیستند. برای اعتماد از دست‌رفته، برای امنیتِ گم‌شده ملت‌ها باید بفهمند که سوگواری فقط برای مرده‌ها نیست؛ برای رویاهای زخمی هم هست. سوگواریِ سالم، مردم را به هم نزدیک می‌کند. نه با شعار، بلکه با شنیدن. با اینکه دردِ هم را قطع نکنند، مقایسه نکنند، نگویند «بدترش هم هست». فقط بگویند: «می‌فهممت. حق داری.» و مهم‌ترین بخشش این است: سوگواریِ جمعی عجله ندارد. هیچ ملتی با فشار دادنِ زخم، درمان نشده. باید زمان داد. باید اجازه داد خشم بیاید، غم بیاید، کرختی بیاید. همه‌شان بخشی از راه‌اند. آخرِ سوگواری، الزاماً آرامش نیست؛ معناست. جایی که مردم بفهمند چرا این درد را از سر گذراندند و قرار است با آن چه کار کنند. ملتی که درست سوگواری می‌کند، درد را به نفرتِ کور تبدیل نمی‌کند، بلکه به حافظه، به آگاهی، و در نهایت به تغییر. و این‌طور است که از دلِ عزاداری، امکانِ دوباره ایستادن متولد می‌شود. ‌ما روزهایی را گذراندیم که اگر کتاب شود آدم‌های بسیاری را به گریه می اندازد ‌اینک نگاه کن که نگویی: ندیده‌ام! در کار ظلم بستنِ چشم و زبان یکی‌ست حسین جنتی

دل گرمم به بودن خدا؛ در آنچه گذشت در آنچه هست و آنچه خواهد آمد....