تعبانه هاي الروح اکثر من عمره .

روح که زمین گیر می‌شود دیگر توانی برای ادامه‌ی‌ مسیر ندارد ، نه رمقی برای رفتن .. نه تاب و توانی برای تجربه آینده .. در گذشته ماندن روح را خسته می‌کند وقتی روح خسته شود جسم دیگر توان حرکت دادنش را ندارد ؛ چرا که جسم فقط یك پوسته‌ی بی جان است .. تقویت ِروح با رها کردن است ، وقتی روح انسان آزاد شود و وابسته به شخص یا مکان نباشد آنجاست که جانی دوباره می‌گیرد و قدرت رشد پیدا می‌کند ؛ . به قلم ِ| الف‌میم .

: )

عقل آن است که ما را به او برساند ؛ - عین‌صاد -

تویی صاحبم ، خوش به اقبال‌ من ( :

لنهرب بعيداً ؛ هذه الدنيا لا تصلح لنا .

یا در این راه کشته می‌شویم ؛ یا دشمن را از میان برمیداریم هر کدام اتفاق بیوفتد ، بهترین است .. - آقای‌شهیدم -

اهالی‌ ِتائب هزارتایی شدنتون مبروك ( :

از دل های کپك زده‌ی مان گاهی بپرسیم ، این دنیا چه دارد که خدا ندارد ؟ .