از آن دم که خویش را شناختم ، تمنای دیدنت را داشتم و گویا لیاقت می‌خواست این دیدار ؛ لیاقتی که این عاشق نداشت تا لحظه‌ای معشوقش را از نزدیک ببیند . با کوله‌باری از اندوه به وداع ِعشق می‌روم ، عشقی که مانندش را ندیده‌اند .. خود باور کرده‌ام که او رفته است ، اما دل ، نه .. غمش مثل غم ِمولای‌مان حسین ، همه را گرد هم آورد و خود نیز رفت ؛ او شوق ِرفتن داشت در این دنیای زمین‌گیر . نگرانم که آیا خاک می‌تواند به خوبی از عزیزِ دلم پاسداری کند ؟ و او را برای قرن‌های بعد نگه دارد که اگر کسی از مقاومت پرسید ، علی را به او نشان بدهیم تا معنای حقیقی مقاومت را در چهره‌ی پرصلابت او باز شناسند ؛ . به‌قلم ِ| الف‌میم .

باید برخاست ، به حرمت خون‌های ریخته شده ؛ #فور

بجامانده از نمازِ عاقبت بخیر شدن‌ش ( : - مصلی / ۱۴ تیر

:))

با هق هق جمعمان جمع است ، تماشا کن ؛

این خاك با خون تو محترم شد .