في كل مرة كنت تُظهر لي علامة من نفسك لتقول إنك تريدني، لكنني لم أكن أريد أن أراها. . هر بار نشانه‌ای از خودت به من نشان دادی تا بگویی که مرا می‌خواهی، اما من نمی‌خواستم آن را ببینم.

كنتَ كالجبل الذي وقف خلفي عندما رفضني الجميع. . تو مثل کوهی بودی که وقتی همه مرا طرد کردند، پشتم ایستادی.

كلما ارتكبت خطأً، كنت تدعوني إلى التوبة لتنقذني من الظلام والضلال، لكنني تجاهلتك عمداً. . هر زمان که خطایی مرتکب شدم، مرا به توبه فراخواندی تا از تاریکی و گمراهی نجاتم دهی، اما من به راحتی تو را نادیده گرفتم.

عانقني في ذروة بكائي، لكنني لم أفهم. . در اوج گریه ام بغلم کردی ، اما من نفهمیدم.

شعرت بخيبة أمل في كل مكان، والتفت إلى الجميع إلا أنت. . از همه جا ناامید شدم و به همه رو آوردم جز تو.

في كل مرة كنت لطيفًا معي، كنت أدفعك بعيدًا. . هر بار که به من مهربانی کردی، تو را از خود راندم.

لكنك لم تتخلى عني وعدت إلي. . اما تو مرا رها نکردی و به سوی من بازگشتی.

لكنني لم أفهم . اما من نفهمیدم

في كل مرة أردت أن تمنحني طعم الحب والاستشهاد، كنت أؤخر ذلك بذنوبي. . هر بار که خواستی طعم عشق و شهادت را به من بچشانی، من با گناهانم آن را به تأخیر انداختم.

أهدرتُ فضائل رجب وشعبان. فتحتَ لي باب الرحمة، فأغلقته بذنبي. لكنك دعوتني إليك. . من فضیلت‌های رجب و شعبان را ضایع کردم. تو درِ رحمت را به روی من گشودی و من آن را با گناهم بستم. اما تو باز مرا به سوی خود خواندی.

إنه شهر رمضان ومائدتك واسعة. . ماه رمضان است و سفره ات پهناور.

سمعت أنه لا يهمك ما إذا كان ضيفك شيعياً أو مسيحياً أو سنياً، سواء كان طاهراً أو آثماً، فأنت كريم جداً لدرجة أنك تسمح للجميع بالدخول. . شنیده‌ام برایت فرقی نمی‌کند مهمانت شیعه باشد یا مسیحی یا سنی، یا پاک باشد یا گناهکار، آنقدر بزرگواری که به همه اجازه ورود می‌دهی.