اربعین کاش بگویم ب همه در صحنش؛ حاجتم کربُ‌بلا بود روا کرد حسین >>

این رسم ِدنیا نیست، انگاری هیچکی مثل ِمن اینجوری تنها نیست ..

_

آقا جانم؛ اینکه من چقدر دلم برای کربلات تنگ شده رو بیخیال...فقط این فکر داره میسوزونتم که یعنی انقدر ازم ناراحتی، انقد گنهکار شدم ک باعث شده از خودت دورم کنی و اجازه ندی بیام حرمت :) ؟ .

مرا به گوشه‌ی آغوش خویش دعوت کن ؛ مگر بجز تو کسی گوشه ی دلم دارم ؟ .

- تو مهم بود بمانی که نماندی رفتی :)

از دست من کاری برنمیاد ... میسپرمش به دستای بریده آقا ابوالفضل .

چند روزی‌ ست‌ که‌ تا میشنوم‌ اسمش‌ را . . اربعین، کربُبلا، این‌دلِ‌ من‌ میلرزد ؛

تنی که پاره‌پاره شد، نیاز به شرح ِمصیبت ندارد .

روضه نمیخواهد، نیزه گفته است؛ تن ِبی‌سر، خودش مقتل است..

اباعبدالله وقتی بالای سر عباس رسید گ، سر ابلفضل رو هی تو آغوش میگرفت، ولی عباس خودش سرش رو زمین میزاشت . آقا گفت چی شده عباس !؟ چکار میکنی جان برادر !؟ پسر ام البنین جواب داد سیدی ، آقای من ؛ آخه من چطوری سرم رو تو بغل شما بزارم ، وقتی که خود شما ساعتی بعد کسی نیست‌سرتون رو تو بغل بگیره )؛

ی چند خط روزه 💔 :))•