مولانا علی میفرماید : قُرِنَتِ الْهَيْبَةُ بِالْخَيْبَةِ ، وَ الْحَيَاءُ بِالْحِرْمَانِ ؛ وَ الْفُرْصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ ، فَانْتَهِزُوا فُرَصَ الْخَيْرِ .
- ترس (نابجا) با نااميدى مقرون است و کم رويى با محروميت همراه ، فرصت ها همچون ابر در گذرند ؛ ازاين رو ، فرصت هاى نيک را غنيمت بشماريد (و پيش از آنکه از دست برود، از آن استفاده کنيد) .
| حکمت ۲۱ نهج البلاغه |
تو اذان گفتی و شیطان به هوس افتاده ؛
که مسلمان شود و پیش رُخت سجده کند . ¹¹⁰
مولانا علی میفرماید : لَنَا حَقٌّ ، فَإِنْ أُعْطِينَاهُ ، وَ إِلَّا رَكِبْنَا أَعْجَازَ الْإِبِلِ وَ إِنْ طَالَ السُّرَى .
(قال الرضي [رحمه الله تعالى] و هذا [القول] من لطيف الكلام و فصيحه، و معناه أنا إن لم نعط حقنا كنا أذلّاء و ذلك أن الرديف يركب عجز البعير كالعبد و الأسير و من يجري مجراهما) .
- ما را حقى است که اگر به ما داده شود (آزاديم) و الاّ (همچون اسيران و بردگانى خواهيم بود که) در عقب شتر سوار خواهيم شد، هرچند زمانى طولانى اين سير در تاريکى بگذرد .
سيد رضى در ادامه اين سخن مى گويد: «اين کلام از سخنان لطيف و فصيح امام است و معناى آن اين است که اگر حق ما به ما داده نشود همچون افراد خوار و بى مقدار خواهيم بود و اين بدان سبب است که کسى که پشت سر ديگرى سوار بر مرکب مى شود در قسمت عقب مرکب خواهد بود ، همچون برده و اسير و مانند آنها» .
| حکمت ۲۲ نهج البلاغه |