مولانا علی میفرماید : إمْشِ بِدَائِكَ، مَا مَشَى بِك .
- با بيمارى ات همراهى کن مادامى که با تو همراهى مى کند .
| حکمت ۲۷ نهج البلاغه |
چه کم دارد خدا وقتی که سلطان نجف دارد
که زهرا هم دو چشمش را به ایوان نجف دارد.
ز تن جان میرود با دیدن ایوان زیبایت
بیا جان مرا بستان علی، جانِ گاهگاهی را.
اونایی که عاشق مولا هستن مجنون مولا میشن ؛
اونایی هم که حب مولا تو دلشون کم رنگه پر رنگ پر رنگ میشه : )