من روانی نیستم من فقط یک جوان ایرانی ام...

فدای جانفدایان ایران

‌ ‌ کافه بوی قهوه‌ی تازه دم، همهمه ی آروم آدما، و موسیقی ملایمی که فضا رو پر کرده. اون کنار پنجره نشسته، فنجون قهوه‌اش رو آروم می‌چرخونه. به آدم‌هایی که رد می‌شن نگاه می‌کنه، هر کدوم یه داستانی دارن، یه مقصدی. دلش می‌خواد فقط بشینه و تماشا کنه. شاید اینجا، وسط این شلوغیِ آروم، بتونه یه لحظه خودش رو پیدا کنه؛ یه حسِ بودن، بدونِ هیچ دغدغه‌ای.

03:03

برخی از ما فکر می کنيم دوام آوردن قوی ترمان میکند اما گاهی قدرت در رها کردن است

نه محبتشان برای تو قصری می‌سازد نه نفرتشان قبری...

نمیخواهد تورا ای دل ، چه اصراری ست برماندن؟!

خودت را قدر ارزن کردی و او بی خیالت شد.