یه قانون روانشناسی هست که میگه: خنده های کسی که دوسش دارین برای شما مسریه یعنی وقتی اون میخنده شما هم از خندهی اونه که انقدر میخندین.
نه آنقدر خستهام که دست بکشم،
نه آنقدر مطمئن که آسوده بمانم.
جایی میانِ رفتن و ماندن ایستادهام؛
نه لحظهٔ سقوط است، و نه نقطهٔ تعادل.