دوست داشتن یک نفر، مثل نقل مکان کردن به یه خونهست.
اولش عاشق همهی چیزهایی میشی که برات تازگی دارن. هر روز صبح از اینکه میبینی این همه چیز بهت تعلق داره حیرانی. بعد به مرور زمان دیوارها فرسوده میشن. چوبها از بعضی قسمتها پوسیده میشن و میفهمی که عشقت به اون خونه به خاطر کمالش نیست؛ بلکه به خاطر عیب و نقصهاشه. تمام سوراخ سنبههاش رو یاد میگیری. یاد میگیری چطور کاری کنی که وقتی هوا سرده، کلید توی قفل گیر نکنه، یا در کمد رو چطور باز کنی که جیرجیر نکنه.
اینا رازهای کوچیکی هستن که خونه رو مال آدم میکنن..
« ما فاتَكَ لم يُخلق لكَ
وما خُلِقَ لكَ لن يفوتكَ. »
آنچه را از دست دادی برای تو آفریده نشده بود و آنچه برای تو آفریده شده است را هرگز از دست نخواهی داد.
یه عادت بدی که دارم اینه:
بعضی چیزارو فقط به من بگو،فقط من
بعضی آهنگارو فقط برای من بفرست،فقط من
بعضی حرفارو فقط به من بزن،فقط من
بعصی گیفا ایموجیا فقط برای من بفرست،فقط من
بعضی جاهارو فقط با من برو،فقط من
بعضی از عکسارو فقط برای من بفرست،فقط من
اون وقت من فقط برای توام،فقط تو؛
دانلود
