پس خویشتن را ترک گفتم، به امید آنکه خالصانه مرده باشم، و صداقتم، توبه ای بر مرگ ناگهانیم باشد،چه میتوان گفت... گاه دیگر خود را نیز نمیخواهم، اما به عهدی وابسته ام، به عهدی دلبسته ام، که چنان سکوت به ساحل متصل است. قول داده ام زندگی کنم، و طوری بمیرم، که روزی از آن،به نام هنری، یاد شود...:) #JO_Oliver

در خود گم گشته ایم، بدنبال روزنه ای از نور در تلاشیم، و فقدان خاطرات درد لاعلاجی شده است. پزشکی درمانمان نمیکند، دارویی برای حالمان ابداع نشده، جوانانی غرق در تفکر،خیالات و آرزوهای به گور نشسته، این شدیم، ماییم که آینده های خودمانیم، حتی از خود نیز متنفریم، نه از خویشتن، از اهل جوان... #JO_Oliver

میشود کنارم بمانی؟ بی تو اینجا نفس کشیدن ممنوع است. تو خود را از دریغ میکنی،این هوا مرا نمیطلبد، او شاهد حیات حقیقی من بود، بگذار دوباره مرا خندان ببیند، آن هیچ، تو دلتنگ نگاهی نشدی که برایت می زیست؟ خاک سرد قبرم، بیشتر از تو وفادار بود... #JO_Oliver

گاهی نفس میکشیدیم تا زنده بمانیم، گاهی سفر میکردیم تا خوش بگذرانیم، گاهی دروغ میگفتیم تا نترسیم، گاه ترسیدیم تا فراموش نشویم، اما حقیقت آن است که گفتم، هیچگاه حتی سعی نکردیم تا 'زندگی' کنیم... #JO_Oliver

میگذارم بروی تا به خیال خودت، از رنج درماندگی خلاص شوی، توچه میدانی که عشق چیست؟، چه میدانی که بیخیالی از همگان و پرداختن به نفس یک معشوق چیست؟، نمیفهمی و نخواهی فهمید. چون تو هیچگاه عاشق نبودی، وهربار نقش معشوقه ای دروغگو را بازی کردی، اما آنکه هربار عاشق تو شد؛ از درسی فارغ التحصیل شده بود که تو از آن فرار میکردی... #JO_Oliver

سایه غمبار مهنت،چونان کوهی از درد شانه هایم خرد میکنید، آغوش تورا پناه میگیرم،اما تو خود رنگ شادی را فراموش کرده ای. خویشتن را به غبارِمه آلود سکوت میسپارم،که من آنرا دلیلی بر آزادگی میخوانم،تو نیز چنین باش، شاید آنوقت،دگر تکه ای ازیاد رفته مباشی... #JO_Oliver

آرزوی بی پناهی درد غریبی است، میگفت ای کاش مرا برده بودی از یاد، گاه بی دغدغه ی افراد هم میشود، آه از آن روزی که افراد پناه تو شوند، و همین دغدغه ها و ایکاش ها، ذلت ننگین جانم بشمار خواهند رفت... #JO_Oliver

سیمای دل نگران تو،آغوش مبهم خاطراتی است که در سایه سار عشق ساختیم،وقتی که پروبالمان زخمی بود و از خانه ای می گریزیدیم،که دلیل پژمردگی افکارمان شده بود،... #JO_Oliver

سکوت ننگین من،تورا خواب کرد، عمری هیچ بر زبان نیاوردم، کنون که تو نیستی لب به ستایشت گشوده ام، حال آنکه تو شدی نارسیسی که از قبرش،گلهای بی امان محبت رویید...، #JO_Oliver

صبح به یک فکری از خواب بیدار میشوم،شب آنرا تکذیب میکنم، شب آرزوی رویایی را دارم،صبح آنرا فراموش میکنم، همین برایم کافیست،که بدانم هیچ جز یک انسان نیستم، فراموشکار و طماع،همانکه ذاتش نیکو سرشت بود و خوی زمینی اش پندار پاک زندگی را برایش زهر کرد. و من همان انسانم،همان انسانی که دیگر نه خود را میشناسد،نه آرزوها و رویاها و افکاراتش را... #JO_Oliver

خطوط بی معنایی که ازتو، درسرم رسم کردم، آرزوهایی که چون ابری بارانی مرا سالها،طوفانی کردند، و شبهایی که آسمانم صاف بود، ستاره های تو مرا خواب کردند، کاش حقیقت نوازش دست هایت را میدانستی،وقتی که روح خسته ی مرا جانی دوباره میداد، وقتی که مرا،به تو مشتاق میکرد... #JO_Oliver

نِیرَنگِ زَمانِه،اَمانَم را بُریده، هَرکِه اَز بَرای خویشتَن جان میکَنَد، وَ دیگَران را روحی بی اَرزِش میپِندارَند، هیچکَس آنقَدر عاشِق نیست کِه حَتی باوَر کُنَد کِه قَلبَش از سَنگ نیز سَختتَر است،هآن! ما با چُنین مَردُمانی زیر یِک سَقفِ کَبودِ نیلی نَفَس میکِشیم... #JO_Oliver