تو از تبار بارانی و من،
گوشه ای خاک خورده.
چونان تکه ای فرسوده و بی ارزش.
و سایه سار غربتی، که در نبود تو برشانه های من جلوه میکند،
جای دستان پر مهر تورا پر کرده است.
و تو برای آهن زنگ زده جانم،
چیزی جز ملامت نخواهی بود، چونانکه میدانم هیچیک به حضور دیگری نمی بالد، لکن در نبود ایشان، خویشتن را سرزنش میکند.
تو از تبار بارانی، و گاه
چونان طوفانی بیرحم، مرا خرد میکنی.
هیچگاه صدایم به تو نخواهد رسید، و ای کاش بجای آن، مانند ابری بی تلاطم، این جسم خالی از روح را درآغوش میگرفتی و تا بینهایت اورا، محو می ساختی.
چه میتوان کرد؛ که تو بیش از این نمیتوانی.
و ای کاش، لایق چنین محبتی بودی که لااقل ازبین نمیرفتم.
و آن کوه درد، که تو به قصد نابودی به سمتش هجوم برده ای، همان نفرتی است که سالها از او دوری میکردی و نامش را، وصله ناجور زیبایی ات میخواندی.
کاش میدانستی عزیزم، دیگر نیازی به تو نیست.
اما دلیلی ندارد که اگر، دوباره بازگشتی من، تورا نپذیرم. بجای تو، من دوباره عاشقت میشوم.
و این چرخه بیهوده و گریز ناپذیر، همواره بدنبال من میگردد.
او گریبان مرا رها نمیکند، و بجای آنکه به تو سخت بگیرد، پشتوانه حمایتت شده است.
و قسم به نجوای همان بارانی که تو، از تبار آنی
خویشتن را نخواهم بخشید، که بدنبال عشق و ثمره آن، عمری به پای تو سوختم.
که ای کاش میشد این حقیقت را، نه با موجودی انسانی، که درمیان کلماتی چونان این یافت.
و حالاکه میدانم، لازمه شاعر بودن، عاشق و دیوانه بودن است،عزیزم، ترجیح میدهم که تا همیشه، یک شاعر محزون بمانم...
#JO_Oliver
