تو همون * معلومه باید * پاره کنی برای دفاع از یکی مثل خودت
-
نمیدونی یارو گناه کبیره میکرده؟ نکنه خودتم بدنت میخاره که ترسیدی بابتش؟؟- از لحاظ قانونی و دینی وقتی آبرو در شرف از دست رفتنه و ولی دم هست میشه این کار رو انجام داد . وقتی طرف زنا کرده و غلطای دیگه. شما هم میتونی بابت غلط بودنش گریه کنی فقط اگه خیلی ناراحتی -
هی باز میکنیم تو از یچیز این شکلی یه زری زدی. خسته نمیشی؟ بسه دیگه. کل محتوا همینه. دنبال ویویی؟- تو هم بترس از قیامت وقتی داری شورش میندازی تو سطح جامعه -
تو چته حالا؟ * سوخته؟ طرف لو* داشته- https://eitaa.com/TheDeerShallReturn/1018 این فمینیسبازیا رو ببرید به جهنم خودتون بابا منم موافق این کشتنا نیستم اما خوبه یه طرفه هم به قضیه نگاه نکنیم - ...
آهوها باز میگَردند.
تو همون * معلومه باید * پاره کنی برای دفاع از یکی مثل خودت - نمیدونی یارو گناه کبیره میکرده؟ نکنه
اینا تنها تعداد کمی از حجم زیادِ پیاماییه که من، با ششصد ممبر در محیط رسانهایه کوچیکی دریافت کردم. وقتی تو فضای کوچکی مثل اینجا همین چند درصد رو میبینی، متوجه میشی که در سطح جامعه چهخبر میتونه باشه. این وحشتناکه. اینحجم از انکار وحشتناکه. ما هنوز خوابیم. هنوز سرمون زیر برفه، نه، زیر مذابه اگر که همچنان به اینشکل دست به انکار و کور بودن بزنیم.
آهوها باز میگَردند.
تو همون * معلومه باید * پاره کنی برای دفاع از یکی مثل خودت - نمیدونی یارو گناه کبیره میکرده؟ نکنه
فهرستی از زنانی که در سکوت، پرپر شدند، که بر پایهٔ گزارشهای منتشرشده تنظیم شده.
پریسا علیپور ۱۵ ساله، فاطمه بهزادی ۲۴ ساله و مادر ۵۵ سالهاش، نرگس نارنجی. مریم (فاطمه) گلمحمدی ۴۲ ساله، مریم اکبری ۴۵ ساله، زهرا سلیمانی ۳۲ ساله، سوگند صیادی ۱۶ ساله، سوگند مشترکی ۱۴ ساله، سپیده رئیسی ۲۱ ساله، لیلا گلی ۳۰ ساله، نسا علیزاده ۱۶ ساله، یگانه حسینزایی ۱۶ ساله، سوما مقدمی ۱۸ ساله، هانا راکان ۱۶ ساله، مهناز سرفراز ۱۶ ساله، سارا برومند ۲۷ ساله، فاطمه نظری، زهرا کریمدوست، ثریا خاوند، نازنین شاهرخی، نینا بهزادی، فاطمهسادات طباطبایی، عصمت جباری، مهیا حاتمی، مینا سلطانی، نیلوفر مجاور، سمیرا ساکی، نیکو نظری، فرشته یوسفزاده، فرشته مروتی، دلآرا محمدیطاهر، فاطمه لطفی، زهرا شهبازی، زهرا خاوند، سارا برومند، سپیده رئیسی، مریم اکبری، سمیرا اکبری، گژال صادقی، مرضیه رضایی.
سوگند به تمامی نامهایی که با پیکرها به خاک سپرده شدند؛ به نامهای خاموش، نامهای ناپرسیده، نامهای ازقلمافتاده. و سوگند به هزاران نام دیگر؛ هزاران نام که هنوز نمیدانیم.
همهی اینها هم؟ از تو میپرسم، همهی اینها هم؟ همهی اینها هم حقشونه؟ همهی اینها، همهی ماها، همهی زنها؟ همهی اینها هم؟ همه گناه کبیره کردهان؟ همه باید تکهتکه میشدند؟ باید کشته میشدند؟ همهی اینها؟ جواب بده. جواب بده به من!
نمیدونم این ناشناس رو از کجا پیدا کردید که پشت هم دارید حرفهای بیاساس و بدبو میزنید. هرچقدر دلتون میخواد بهمن توهین کنید، هرچقدر که موجب عقدهگشایی میشه، هرچقدر که خالی میشید. مهم نیست. امّا حق ندارید خونِ پایمال شده رو توجیه کنید. حق ندارید گناه قاتل رو توجیه کنید. حق ندارید هر چرتو پرتی به ذهنتون اومد رو بیان کنید، حتی با در نظر کرفتن اینکه خودتون قربانی یک سیستم فکری وحشتناکید. فکر کنید. ناشناس رو برای همین برشداشتم. دیگه پیام ندید. تمام این گاردها و توهینهای وحتشناک سر نوشتنه؟ کشش رو ندارم. پیام نذارید. بسه.
رزی میشه اگه اطلاعاتی درمورد زنکشی و قدل ناموسی و قوانینیش تو ایران داری بهم بگی؟ اصلا چرا یه اسم جدا داره این قتلها و واقعا در ایران به رسمیت قتلهای ناموسی شناخته میشن و از لحاظ قانونی تایید میشن؟
-
https://eitaa.com/TheDeerShallReturn/1031
رزی شبههههه الان این یعنی مشکل اسلامه؟
چون این قوانینی که توی قانون اساسیه مبنا بر قوانین اسلامه و اسلامم این رو مقبول میدونه
یعنی چی
-
نه عزیزم اصلاً منظورم این نبود که هر قتل ناموسی رو مستقیماً به اسلام نسبت بدم. من از اصطلاح «قوانین اسلامی» استفاده کردم چون نظام حقوقی ایران در بخشهایی از قوانین کیفری، از مبانی و برداشتهای فقهی اسلام تأثیر گرفته. مادهٔ ۳۰۱ هم از همین مبانی فقهی تأثیر پذیرفته.
البت که بحث نقد نباید صرفاً متوجه نحوهٔ اجرای قانون باشه، خودِ مبنای فقهیای هم که چنین تفاوتی میان پدر و مادر در مجازات ایجاد میکنه، میتونه محل پرسش و نقد باشه.
با اینحال، من هیچ توهینی به دین شیعه نکردم و اساساً بحثم دربارهٔ درستی یا نادرستی یک دین نیست. من داشتم قوانین موجود و تبعیضی رو که در متن بعضی از اونها وجود داره توضیح میدادم. انتخاب اینکه راجع بهش چهفکری میکنید دست شماست. البته که قوانین یک کشور، توسط انسانهایی گذاشته شدن که معصوم از خطا نبودهاند. نقد یک حکم قانونی یا مبنای فقهی اون، لزوماً توهین به پیروان یک دین محسوب نمیشه.
آهوها باز میگَردند.
https://eitaa.com/TheDeerShallReturn/1031 رزی شبههههه الان این یعنی مشکل اسلامه؟ چون این قوانینی که
از لحاظ دینی هم مسئله به این سادگی نیست که هر حکمی که به نام فقه اسلامی وارد قانون شده، لزوماً تمام آموزههای اخلاقی اسلام رو نمایندگی کنه.
در قرآن، آیهٔ ۱۵۱ سورهٔ انعام، قتل فرزندان منع شده و در آیهٔ ۳۳ سورهٔ اسراء هم از گرفتن جان انسان جز به حق نهی شده. حتی اگر به روایتهای قرآنی نگاه کنیم، وقتی حضرت یوسف با درخواست زلیخا مواجه میشه، به خدا پناه میبره و از موقعیت فاصله میگیره؛ یا وقتی حضرت نوح میبینه فرزندش ایمان نیاورده، تا لحظهٔ آخر برای نجاتش تلاش میکنه. هیچکدوم حتی دست روی دیگری بلند نمیکنند چه برسه به قتل. این روایتها دستکم تصویری از اخلاق دینی ارائه میدن که در اون، اختلاف و نافرمانی فرزند به معنای مجاز بودن خشونت علیه او نیست.
به نظرم نمیشه از مبانی فقهی یک حکم دفاع کرد و در عین حال، آیات و روایتهایی رو که بر حرمت جان انسان تأکید دارن نادیده گرفت.
بنابراین نقد مادهٔ ۳۰۱، نه لزوماً نقد تمام اسلامه و نه توهین به تشیع، پرسشی دربارهٔ یک برداشت فقهی مشخص و تبدیل اون به قانون و پیامدهای حقوقیشه. من حرفم درمورد قانون بود، نه دین.
من نه میخوام تخریب کنم و نه شروع کنم به گفتن اینکه چرا این حرفارو میزنی و اینها اما یه سوال دارم خودت که این همه ازاین دسته نگرانی ها داری و دنبال حقوق زنان وعدالت واقعی میگردی تا به حال فکری برای اینکه خودت توی به وجود اوردنش نقشی داشته باشی کردی یا نه فقط حرفش رو میزنی تا به حال اصن تلاش کردی یا تصمیمی در رابطه با اینکه به جایگاهی برسی که بتونی این قضایا و قوانین به قول خودتون نادرست رو تصحیح کنی گرفتی؟
من نه موافق و نه مخالفت هستم اما تا حالا حتی به اینکه کاری برای این ناعدالتی انجام بدی فکر
-
آهوها باز میگَردند.
من نه میخوام تخریب کنم و نه شروع کنم به گفتن اینکه چرا این حرفارو میزنی و اینها اما یه سوال دارم خود
آره، بهش فکر کردم. به اندازهای که ماهی به دریا فکر میکنه. اتفاقاً فکر میکنم اگه آدم مدام از عدالت حرف بزنه ولی هیچوقت از خودش نپرسه سهم من توی ساختنش چیه، یه جای کارش میلنگه.
امّا من فکر نمیکنم برای نقدکردن یه قانون حتماً باید خودم قانونگذار باشم یا به جایگاهی رسیده باشم که بتونم مستقیم تغییرش بدم. این یه جور مغالطهست که چون هنوز قدرت تغییر چیزی رو نداری، پس حق نداری دربارهش حرف بزنی.
همهچیز از جایگاههای بزرگ و تصمیمهای تاریخی شروع نمیشه. گاهی از همین شروع میشه که یه نفر حاضر نیست یه بیعدالتی رو عادی بدونه، دربارهش حرف میزنه، آگاهی پیدا میکنه و سعی میکنه نگاه اطرافیانش رو تغییر بده.
اتفاقاً شما بهعنوان یک شهروند که زیر سایهی یکسری قانون قرار میگیری و زندگیات تحت تأثیرشه، صد در صد اجازهٔ انتقاد یا صحبت رو داری راجع به این قانون. همونطور که مثلاً، قانونی که آذربایجان تازه تصویب کرده در باب عدم تحصیل دختران محجبه، یک قانون اشتباهه. یا حتی افغانستان نیز.
من ادعا نمیکنم تا الان کار خارقالعادهای کردم یا سهمم کافیه. هیچوقت ادعا نکردم. من فقط کلماتم رو دارم و اگر روزی، روزی همین کلمات رو دریغ کرده و همین صدا رو استفاده نکردم در این راه، نمیتونم سرم رو جلوی خودمو خدام بالا بگیرم. اتفاقاً هنوز خیلی چیزها هست که باید یاد بگیرم و انجام بدم. ولی فکر میکنم بین «نتونستنِ تغییر مستقیم یک قانون» و «بیتفاوت بودن نسبت بهش» فاصلهٔ زیادی وجود داره. وقتی یک نابرابری به عرف تبدیل میشه، جامعه بهتدریج فراموش میکنه که روزی میشد به وجودش اعتراض کنه. این موضوع رو قبلاً راجع بهش صحبت کردهام. من بین داشتن قدرت تغییر و داشتن مسئولیت در قبال تغییر، تفاوت قائلم. و تو هم. و دیگران هم.
قرار نیست تا وقتی قدرت تغییر جهان رو به دست نیوردیم، دربارهٔ ایرادهاش، ظلمهاش، ظلمهاش و ظلمهاش سکوت کنیم. شاید همین پرسیدنِ اینکه چه چیزی باید تغییر کنه، نقطهٔ شروع رسیدن به همون جایگاه و تغییره.
اصولاً نباید اعتبار یک گزاره رو با جایگاه گویندهاش اشتباه گرفت، حقیقت به منصب و مدرک وابسته نیست. من هنوز نمیدونم دقیق تا کجا میتونم در تغییر این وضعیت مؤثر باشم، امّا میدونم ناتوانی در تغییر یک واقعیت، نباید به پذیرش اخلاقی اون تبدیل بشه. مواظب باش. کلمهی بیزبانان شو، ظلم رو بکوب، حتی اگر تنها سلاحت، فقط کلماتته. اون ویدیویی که میفرستم رو هم حتماً حتماً حتماً مشاهده کن.