به میخانه شوند پلنگ‌ها با آهوها.

مادر انقدر به من مگو "مگر آسمان به زمین رسیده؟" مگر نمی‌بینی در این حوالی، تمام روز آسمان به زمین می‌رسد و زمین به آسمان نه؟ آسمان روی زمین، زمین می‌خورد مادر. هرروز و هرروز. چه انتظاری از منِ آدمی‌ست؟ زانوهایم خرد شد و به آسمان نرسیدم مادر.

ما تو این قصّه هزاران‌بار کفش‌های هم رو پوشیدیم ستار، اصلاً توی این قصّه کفشای ما یکی‌ان ستار.

دیری‌ست که می‌نویسم و کلماتم را در آن‌هنگام که می‌خواهند خودی بنمایند، ذبح می‌کنم. باشد که زندگانی، افکار سیاهم را زائل کند و با واژگانم خوش‌خوتر باشد.

کی این‌رو فوروارد کرده عزیز دردونه‌های خدا ؟ 🤍