کمک!

سودان بخشی از جنایاتی بود که همیشه ته دلم براش گریه می‌کنم؛ درست همونطور که برای اپستین، برای اتفاقات دی و جنگ‌های اخیر، برای لبنان، برای اسرای داعش و برای هر آدم بی‌گناهی توی این دنیا.

ما مظلوم هارو رغیب سیاسی میبینیم.

برام نژاد و زبان و دین و تاریخ و سیاست هیچ فرقی نمیکنه. من از کسی عقده و کینه ی تاریخی ندارم. کینه ی من از سیاست هاست نه انسان ها. مگر اینکه واقعا کاری کرده باشن و بعد دیگه هیچ جوره برام توجیح نمیشن. برای من، ایرانی و افغانی و عرب و آفریقایی و چه میدونم روسی و اکراینی و یهودی و مسلمان و مسیحی و بی دین و بی خدا و گاو پرست و... هیچ فرقی نمیکنن. تا وقتی که کسی تحت ظلمه و جان و مال حیثیت و روانش مورد آزار و تعارض و ظلمه من قراره اونها رو دوست داشته باشم و بهشون اهمیت بدم و ازشون (بدون ترس از اینکه با ژستِ "جای این حرفا از سیستان و بلوچستان بگو" _در حالی که تا حالا هزار تومن برای کمک به اونجا واریز نکرده_ مورد حمله قرار بگیرم طوری که انگار من حق اونها رو ازشون کنده باشم و به دیگر انسان های ظلم دیده داده باشم) حرف بزنم. چون انسان انسانه و برامم مهم نیست که چپی یا هر چیز دیگه ای صدام کنن. چون انسان انسانه و هیچ کس انتخاب نکرده که کجا و با چه شرایطی به دنیا بیاد و متعلق به چه نژادی باشه. ظالم بدون توجه به حرف ها و نژاد و تبار و عقیدش برای من فقط ظالمه و همین کافیه. و مظلوم هم با تمام ویژگی ها و تفاوت هاش فقط مظلومه. سیاست و حرف دولتمردان کثیف هیچ منطقه ای هم برام مهم نیست که با اون بخوام مردم یک منطقه رو قضاوت کنم... در نهایت مردم عادی و ضعیفن که قربانی قدرت طلبی و شیطان صفتی میشن.

خجالت نکش بیا تو قرمه‌سبزی هم پنیر پیتزا بریز.

شما مثل ما نباشید نخودا رو اصولی از دهم یازدهم خیس کنید.