کف میدونیم، کف میدون می‌بینـم‌تون.

خـدا زنده‌ است.. این را اول اخبـار باید گفت!

ما آن وعده‌ی حـق‌ایم و از باطل نمی‌ترسیـم.

این‌ها چه می‌گویند آقای خامنه‌ای؟ این بیانیه‌ها را برای که صادر می‌کنند؟ این نوار مشکی کنار تلویزیون به چه مناسبت است؟ این سیاه‌پوشان آواره، چه از جان خیابان می‌خواهند؟ ظاهراً کسی شهید شده. خب پس چرا پیام تسلیتی از شما نمی‌خوانند؟ چرا میکروفون به‌دست و ایستاده با زمینه آن پرده آبی در قاب تلویزیون نیستید؟ مگر نه اینکه صاحب عزای هر شهید، شما بودید. مگر نه اینکه پدر دختران یتیم شهدا شما بودید. تابوت‌های پرچم‌پیچ شهیدان را چه‌کسی نماز بخواند؟ این‌ها ساده‌اند. باورکرده‌اند که شما رفته‌اید. مثل شب عاشورای امسال که بعد از شایعه شهادت، ناگهان سروقامت و سیاه‌پوش، از آن درب کناری حسینیه وارد شدید و دست بلند کردید و جماعت متحیر فریاد کشید، باز وارد خواهید شد. ما منتظریم. زودتر بیایید آقای خامنه‌ای. «مهدی مولایی.»

به قـول حاج‌مهدی، بـرو دورت بگردم، خستـه نباشی! خیالـت راحت..

دیگر تنهـا گریه حالم را می‌داند..

میان این‌همـه عاشـق، به یـاد من هم باش؛ منی که از همه جز تـو، عجیب خسته‌شدم..

در دفاع از نظام اسلامی تقیه‌ نکنید، صریح باشید. نظام اسلامی مایه افتخار است. _امام‌خامنه‌ای

ولی خوشـا به احوال اونایی که حسرت دیدار رهبـری به دلشون نمونـد؛ آخـه ما موندیم و بغـض و حسرت!

درسته عزاداریـم امّا..

منم شمارو خیلی دوست داشتم و دارم، خیلی! خیلی دلتنگ‌تونیـم💔.

«من زیر بیرق أبالفضـل‌العباسـم..»