چهل روز است که احساس می‌کنم دو چیز را بیش از همه دوست دارم : ایران و سیدعلی خامنه‌ای ...

این روزها خیلی بیشتر و حساس‌تر از قبـل، مراقبِ ورودی و خروجی‌های مغـزمون باشیم.

به خودمون قـول بدیم وقتی بزرگ شدیم، تو حیطه‌ی کاری و شخصـی خودمون یك "حاجـی‌زاده"ی‌ درجه‌‌ٔیك بشیم إن‌شـاءاللـه!

نهایت ادب این است که انسان قبل از هرکَسی از خداوند شرم کند...

ما تسلیـم نشدیم و نخواهیم هم شـد. [وَ مَا النَّصْـرُ إِلّا مِنْ عِنْدِاللّٰـهِ الْعَزیـزِ الْحَکیمِ.]

نمـاز اول‌وقت به زندگی عجب برکتی می‌ده. [چه تکرار مکررات قشنگی!]

دلگرمیم به خـدایِ سید علي.

عزیزِ شهیـدم..

محض رضای خدا به خاطر حال خوب یکی از عزیزانت یک ذره سختی بکش یک کار خلاف میلت بکن جای دوری نمی‌ره خدا جبران می‌کنه.

إلهي، به بنده‌های مقرب و مخلـصت قسمت می‌دیم که به وقت‌ و عمـرمون برکت بدی و نذاری یك‌لحظه از عمـرمون رو هم بیهوده بگذرونیم‌..

خوبه که بدونیـم؛ هرچقدر هم که یك‌نفـر قوی و محکم باشه، به رومون نیاره و امثالهـم، باز هم ما نباید به خودمون اجازه بدیم که راجع به هر موضوعی مخصوصاً موضوعات شخصی، مواردی که مشخصاً فرد رو ناراحت می‌کنه یا خاطرات بدی رو برای فـرد تداعی می‌کنه، سوالی بپرسیم یا حرفی راجع‌بهش بزنیم. گاهی یك سوال ما، یك یادآوری یا درکل یك حرف نابجای ما که از روی کنجکاوی یا هـر دلیل بیهوده‌‌ی دیگه‌ای پرسیده شده، ممکن و محتملـه که چندین روز، هفته و حتّی ماه‌ها حال و شرایط یك‌نفـر رو آشفته کنه. لطفـاً بیش از پیش مراقب رفتار، گفتـار و حتّی نگاه‌ها و فکـرکردن‌مون باشیم.

روزی [حدأقـل] دودقیقه کارامون رو سبك‌و‌سنگین کنیم، اثـرشو خواهیـم دید.. *ولی بنویسیم، مکتوب، دقیق، خلاصه./