صدای خاموش قلبم در سکوت می‌تپد؛ سایه‌ای از پشت لبخندِ سردِ روزگار به من می‌خندد و این غم به من شعر می‌آموزد. آشنایش کرده‌ام و بر شانه‌هایم می‌نشیند. وقتی می‌نویسم، واژه‌ها از دل تاریک بیرون می‌زنند و خاموشیِ دنیا را آرام می‌سوزانند.