📢 جفری ساکس: راه‌حل بحران با ایران ساده است؛ آمریکا منطقه را ترک کند/ جنگ ترامپ، هم جنایت و هم اشتباه راهبردی بزرگی بود نظریه‌پرداز آمریکایی: ◀️ ترامپ تصور می‌کرد می‌تواند شی را قانع کند تا ایران را درباره تنگه هرمز و برنامه هسته‌ای تحت فشار بگذارد. اما چین چنین کاری نمی‌کند. ◀️ راه‌حل بحران بسیار ساده است؛ آمریکا باید منطقه را ترک کند. آمریکا امتیازهایی می‌خواهد که منطقی نیست و ایران نمی‌تواند باور کند اگر امتیاز بدهد دوباره هدف حمله قرار نمی‌‌گیرد. ◀️ ترامپ باید نیروی دریایی آمریکا را از منطقه خارج کند، محاصره را پایان دهد و عملیات نظامی را متوقف کند. این جنگ هم جنایت و هم اشتباه راهبردی بزرگی بود. @ThirdSpace

📢 لس‌‌آنجلس پست: جنگ ایران در حال گسستن اتحاد استراتژیک آمریکا و اروپا است ◀️ برخلاف سال ۲۰۰۳ و جنگ عراق که واشنگتن به دنبال جلب حمایت متحدان بود، در سال ۲۰۲۶ دولت ترامپ شرکای ناتو را نه به عنوان مشارکت‌کننده در تصمیم‌گیری‌های استراتژیک، بلکه به عنوان زیرساخت‌های لجستیکی می‌بیند و آن‌ها را با ابزارهای اقتصادی تهدید می‌کند. ◀️ اروپایی‌ها متوجه شده‌اند که نمی‌توانند به رضایت واشنگتن متکی باشند و آمریکا برخلاف منافع اقتصادی و اعلام‌شده آن‌ها عمل می‌کند. ◀️ جنگ ایران سبب شده باور مشترک اروپایی‌ها مبنی بر غیرقابل اعتماد بودن واشنگتن متبلور شود. @ThirdSpace

✍🏼سال‌ها خیلی‌ها توسعه را در برج‌های شیشه‌ای و خیابان‌های لوکسِ عربستان و امارات می‌دیدند؛ اما جنگ نشان داد توسعه‌یافتگی واقعی فقط ظاهر نیست. وقتی بحران می‌رسد، تازه معلوم می‌شود کدام کشور فقط ویترین داشته و کدام‌یکی ریشه 🇮🇷------☫ایکس‌پرس☫------🇮🇷 📍https://eitaa.com/Xpress

🔘 دیپلمات بازنشسته و استاد دانشگاه کلن: 📍کلید رونق تجارت جهانی در دستان ایران است؛ راهکار نهایی، معامله بر سر عوارض عبور از خلیج فارس است/زمان آن رسیده که در حقوق بین‌الملل، انعطاف‌پذیری لازم برای به رسمیت شناختن منافع ایران نشان داده شود... @ThirdSpace

🔴 معنای جدید «دیکتاتور» ◀️ فایننشال تایمز: ترامپ و پسرانش «برای همیشه» از حسابرسی مالیاتی معاف خواهند بود. ◀️ وزارت دادگستری آمریکا به ترامپ، خانواده و مشاغل او، مصونیت از حسابرسی‌های مالیاتی می‌دهد. @ThirdSpace

🎯 گزارش‌هایی از جهان پساسواد 📌 «ادبیات» در همه‌جای جهان در حال انقراض است 🔹ما در دوره‌ای بی‌سابقه از افول چیزی زندگی می‌کنیم که ماریان وولف آن را «سواد عمیق» می‌نامد. نمودهای این فاجعه را همه‌جا می‌توان دید، اما شاید در هیچ‌جا به اندازۀ سنتِ فرهنگیِ «ادبیات» واضح نباشد. دیگر انکارش بی‌فایده است: «ادبیات» با شتاب دارد به هنری فراموش‌شده تبدیل می‌شود. وقتی فیلیپ راث در سال ۲۰۰۹ گفت رمان به‌زودی به دغدغه‌ای «فرقه‌ای» بدل خواهد شد، خیلی‌ها مخالف بودند. اما در این سال‌ها وضعیت ادبیات چنان اسفبار بوده که اندیشیدن به افول آن دیگر حتی نومیدکننده نیست، فقط خشم‌آور و ملال‌انگیز است. 🔹 نشریۀ «بافلر» برای به‌دست دادن چشم‌اندازی وسیع‌تر از این بحرانِ فرهنگی، از نویسندگانی از کشورهای مختلف جهان خواسته است تا گزارش‌هایی از وضعیت پساسواد در سرزمین مادری‌شان بنویسند. این گزارش‌ها هم امیدوارکننده نیستند، اما خواندن آن‌ها، این روزها که نمایشگاه کتاب، کم‌جان‌تر از همیشه و به صورت مجازی در حال برگزاری است، خالی از لطف نیست. کتاب، خواندن و ادبیات در همه‌جای جهان در حال پس‌رفت است، پس زنده‌باد کتاب، خواندن و ادبیات. 🔹 ژانگ یورِن، چین: شکل اصلی ادبیات در چین امروز، «رمان اینترنتی» است. نویسندگان جوان با استفاده از برنامکی که گفتار را به متن تبدیل می‌کند، داستان‌هایشان را آنلاین منتشر می‌کنند. خیلی وقت‌ها اساساً «نوشتن» در کار نیست. واژگان و ساختار جمله‌ها بسیار ساده است، چون به محض اینکه خواننده گیر کند، متن را رها می‌کند. بنابراین نویسندگان به‌جای صناعات ادبی یا توصیفات پیچیده، از کلیشه‌ها استفاده می‌کنند تا خواننده مجبور نباشد مغزش را به کار بیندازد. 🔹 رمانِ اینترنتی به‌صورت دنباله‌دار منتشر می‌شود و بخش‌های جدید هر روز عرضه می‌شوند. خوانندگان هر روز تصمیم می‌گیرند که آیا محتوا به‌ اندازۀ کافی هیجان‌انگیز بوده که به خواندن ادامه دهند یا نه، اهمیتی نمی‌دهند اگر داستان پر از تناقض باشد یا اصلاً خط روایی مشخصی نداشته باشد. با چنین وضعی، نویسندگان بیشتر به ارائه‌دهندگان خدمات شبیه شده‌اند. آن‌ها مجبورند با شتاب به ذائقۀ «مشتریان» خدمت کنند؛ مثلاً هیچ اتفاق ناراحت‌کننده‌ای نباید بیفتد، هیچ شخصیتی حق ندارد تصمیم غیراخلاقی بگیرد. هیچ‌چیز جز کلیشه مجاز نیست. 🔹 جو گیبسن، اسپانیا: فرهنگِ امروز اسپانیا، فرهنگ خواندن‌های سریع است: پیام‌ها، زیرنویس‌ها، تیترها، کپشن‌ها، ایمیل‌ها، نوتیفیکیشن‌ها و پست‌های شبکه‌های اجتماعی. متن‌هایی که هر لحظه پیش چشمان ما ظاهر می‌شوند ما را احاطه کرده‌اند، و ما تنها از خلال همین متن‌ها جهان را می‌فهمیم. اما این حجم هولناکِ نوشته، ناگزیر، اخلاق و سلیقۀ زبانی و طرز اندیشیدنمان را نیز قالب‌ریزی می‌کند. ما به خواندنِ سریع عادت کرده‌ایم. به چشم‌دواندن، به اسکن‌کردن، به جست‌وجوی «نکتۀ اصلی» در میان پاراگراف‌های فشرده. دیگر تحملِ ابهام را نداریم. 🔹 وقتی در چنین فرهنگی کتاب می‌نویسی، انگار داری در کنار اتوبانی شلوغ نجوا می‌کنی. سرعت و شتابِ جابه‌جایی اطلاعات چنان بالاست که ادبیات -که ذاتاً کند است- در حاشیۀ این سروصدا محو می‌شود. کتاب دیگر «رویداد» نیست؛ کالاهایی دیگر آن را بلعیده‌اند. زمانی مردم پیش از خواب رمان می‌خواندند؛ حالا قبل از خواب «نوتیفیکیشن‌ها را پاک می‌کنند». خواننده‌ای که هزاران صفحۀ گوناگون در روز «می‌بیند»، اما تقریباً هیچ‌یک را «نمی‌خواند» چگونه می‌تواند با چیزی مانند ادبیات دشوار ارتباط برقرار کند؟ 🔹 کیم هی‌سون، کرۀ جنوبی: در کشور من، کرۀ جنوبی، ادبیات باید آسان باشد، بدون استثنا. خواننده باید معنی را فوراً درک کند، وگرنه کتاب فروش نمی‌کند. خوانده نمی‌شود. شعر نیز باید ساده باشد. خواننده باید با یک نگاه مقصود شاعر را دریابد وگرنه عصبانی می‌شود. خوانندگان خود را معیار همه‌چیز می‌دانند، ملاک هر تفسیر. شایستگی هر اثر با میزان دشواری‌اش تعیین می‌شود. آمار فروش نیز از همین منطق پیروی می‌کند. 🔹 مانند پاسخ‌دادن به درخواست یک جراح برای رتبه‌بندی درد از یک تا ده، خوانندگان کره‌ای می‌گویند هر نمره‌ای بالاتر از پنج، متن را از ادبیات به ابزار شکنجه تبدیل می‌کند. خوانندگان کره‌ای چیزی در محدودۀ یک تا سه را ترجیح می‌دهند. درعین‌حال، نرخ خودکشی در کره بسیار بالاست. من معتقدم ریشۀ این بحرانْ نبودِ سوادِ سلامتِ روان در میان دانش‌آموزان، والدین و مدارس است. وقتی جوانان چنین سوادی ندارند، نمی‌توانند وضعیت ذهنی خود را تشخیص دهند و کمک نمی‌خواهند. نتیجه؟ همه‌‌چیز با هم غرق می‌شود./ ترجمان @ThirdSpace

♦️ایران «مدیریت آبراه خلیج فارس» را فعال کرد؛ عبور از تنگه هرمز منوط به اخذ مجوز شد @ThirdSpace