بر اساس سازوکار مالی ایجادشده پس از سال ۲۰۰۳، درآمدهای نفتی عراق مستقیماً به حسابی در نیویورک واریز می‌شود و واشنگتن کنترل توزیع نقدینگی آن را در اختیار دارد. با توجه به اینکه حدود ۹۰ درصد بودجه عراق از محل درآمدهای نفتی تأمین می‌شود، تعلیق این محموله‌ها بازار ارز این کشور را با بحران مواجه کرده و پرداخت حقوق حدود ۷ میلیون کارمند و بازنشسته عراقی را با خطر جدی روبه‌رو کرده است. ونزوئلا هم پس از خیانت‌های داخلی و ربودن مادورو، به همین وضع دچار شد و عده‌ای توهم زده‌ بودند که قرار است اقتصادش بعد از رفع تحریم‌ها شکوفا شود. هر وقت عراق پولش را به دست آورد و آباد شد، ونزوئلا هم آباد می‌شود. ترامپ دقیقاً می‌خواست در ایران هم همین برنامه را اجرا کند @ThirdSpace

با گذشت هفت ماه از برکناری نیکلاس مادورو، شرکت‌های بزرگ نفتی آمریکا مانند اکسون‌موبیل و شورون هنوز حاضر به سرمایه‌گذاری گسترده در ونزوئلا نشده‌اند. برخلاف انتظار واشنگتن، مذاکرات میان دولت موقت ونزوئلا و غول‌های نفتی به نتیجه نرسیده و هیچ قرارداد بزرگ سرمایه‌گذاری امضا نشده است. دلیل احتیاط این شرکت‌ها، سابقه ملی‌سازی دارایی‌های خارجی در دوران هوگو چاوز، اختلافات قدیمی بر سر غرامت، و تداوم ابهام‌های سیاسی در ونزوئلا عنوان شده است. رقابت میان شرکت‌ها برای دستیابی به بهترین میادین نفتی و اختلاف بر سر شرایط مالیاتی، مقررات و مالکیت نیز روند مذاکرات را کند کرده است. شورون با بهبود عملیات تولید، تولید خود را به حدود ۳۰۰ هزار بشکه در روز رسانده، اما هنوز سرمایه‌گذاری چندمیلیارددلاری جدیدی را آغاز نکرده است. اکسون‌موبیل نیز پس از ناکامی در دستیابی به برخی دارایی‌های موردنظر و هزینه بالای بازسازی زیرساخت‌های فرسوده، بخشی از برنامه‌های خود را کاهش داده است. تولید نفت ونزوئلا از حدود ۹۳۷ هزار بشکه در روز در سال گذشته به ۱.۰۷ میلیون بشکه در روز افزایش یافته، اما همچنان فاصله زیادی با اوج تولید این کشور در اواخر دهه ۱۹۹۰ دارد. در پی تعلل شرکت‌های بزرگ، دولت ترامپ به سمت شرکت‌های کوچک‌تر و مستقل رفته تا سریع‌تر سرمایه و فناوری وارد ونزوئلا شود. با این حال، کارشناسان معتقدند توسعه کامل ذخایر عظیم نفت سنگین ونزوئلا در نهایت بدون سرمایه، فناوری و توان مالی شرکت‌های بزرگ بین‌المللی امکان‌پذیر نخواهد بود. @ThirdSpace

‼️ پست جدید رئیس‌جمهور آمریکا درباره ونزوئلا: حق با ترامپ بود! @ThirdSpace

📍 رده‌بندی باهوش ترین کشورهای جهان منتشر شد؛ ایران در رتبه چهارم دنیا! @ThirdSpace

📢 آکسیوس: آمریکا از زمان ربودن مادورو هیچ قرارداد جدید نفتی با ونزوئلا امضا نکرده است ◀️ پایگاه خبری آکسیوس در گزارشی نوشت، شرکت‌های آمریکایی طی هشت ماه گذشته از زمان ربوده شدن نیکولاس مادورو رئیس‌جمهور ونزوئلا حتی یک قرارداد نفتی جدید با کاراکاس منعقد نکرده‌اند؛ این در حالی است که مقام‌های واشنگتن پیش‌تر از احیای قریب‌الوقوع صنعت نفت ونزوئلا سخن گفته بودند. _ @ThirdSpace

— به نمایشگرتان دست نزنید 🎯 شما حواس‌پرت نیستید، حواستان را پرت کرده‌اند! 🔴 همه با نگرانی می‌گویند که «مرگ کتابخوانی» فرارسیده است. نمایشگرها در حال نابودکردن دستاوردهای تمدن‌اند و باید به «جامعۀ پساسواد» خوشامد بگوییم. اما کارلو لاکونو، کتابدار دانشگاهی در استرالیا، که هر روز شاهد بود چطور جوانان در تالارهای کتابخانه ساعت‌ها در کتابها غرق می‌شوند، نمی‌توانست به آسانی این روایتِ ساده را قبول کند. بله، آمارها می‌گویند دیگر مردم به اندازۀ سابق کتاب نمی‌خوانند، اما چیزهای بسیاری هم هست که نمی‌گویند. لاکونو فکر می‌کرد مسئله باید چیز دیگری باشد. 🔴 موضع کسانی که معتقدند جامعه رو به انحطاط می‌رود چون کتابخوانی کم شده، بر خطایی مقوله‌ای استوار است: آن‌ها «فرهنگ نمایشگرها» را پدیده‌ای واحد با تأثیر یکسان بر همه تلقی می‌کنند. 🔴 آدم‌ها هم با نمایشگرها معتاد شبکه‌اجتماعی و نفرت‌پراکنی می‌شوند، هم به حجم بی‌سابقه‌ای از کتاب و مقاله و اطلاعات علمی دسترسی پیدا می‌کنند. پش شاید مشکل نه نمایشگر، که الگوریتم‌ها باشد. گلوریا مارک از دانشگاه کالیفرنیا دو دهه دربارۀ توان تمرکز افراد بر نمایشگرها تحقیق کرده است. مردم در سال ۲۰۰۴ به‌طور متوسط دو دقیقه و نیم روی نمایشگرها تمرکز می‌کردند؛ سال ۲۰۱۶ این عدد به ۴۷ ثانیه رسید. اما این حواس‌پرتی بیشتر با الگوهای طراحی خاص ارتباط دارند تا نمایشگرها: اعلان‌ها، برنامه‌های پاداش‌دهی متغیر، و اسکرولِ بی‌پایان. 🔴 در واقع، نمایشگرها به‌خودی‌خود موجب ازبین‌رفتن تمرکز نمی‌شوند، بلکه پلتفرم‌های رایج امروزی طوری ساخته شده‌اند که برای کسب درآمد از تبلیغاتْ تمرکز مردم را به هم بزنند. 🔴 جالب اینجاست که وقتی ناگهان کتاب در دسترس عموم قرار گرفت، «ترس از خواندن» هم رایج بود، چیزی مثل ترس از نمایشگرهای امروز. امی اُربنِ روان‌شناس می‌گوید: ابتدا همۀ نسل‌ها می‌ترسند رسانه‌های جدید جوانانشان را فاسد کنند، بعد سیاستمداران از این ترس‌ها سوءاستفاده می‌کنند تا حواس‌ها را از معضلاتی چون نابرابری منحرف کنند، سپس با تأخیری طولانی تحقیقاتی آغاز می‌شوند، و تا بخواهند نشان دهند سود و زیان رسانه‌ها بستگی به طرز استفاده از آن‌ها‌ دارد، فناوری جدیدی ظهور می‌کند و این «چرخۀ سیزیف‌وار» دوباره شروع می‌شود. 🔴 اگر معضل خودِ نمایشگرها بودند، مجبور بودیم به کتاب برگردیم. ولی اگر مشکل از الگوریتم‌ها باشد، باید به مداخلات قانونی و نظارتی رو بیاوریم. زیرا همان نمایشگرهایی که تمرکز را به هم می‌زنند می‌توانند موجب افزایش آن هم شوند. 🔴 ایرادی ندارد اگر مردم رمان نمی‌خوانند. آن‌ها به محیطی که ما ساخته‌ایم خو گرفته‌اند. ما جهانی ساخته‌ایم که از حواس‌پرتی سود می‌برد، ولی افراد حواس‌پرت را بیمار فرض می‌کنیم. ما پسا-باسواد نشده‌ایم، پسا-تک‌بُعدی شده‌ایم. آنچه در موضع انحطاط‌گرایان بیش از هر چیز آزاردهنده است نتیجه‌گیری آن‌هاست. آن‌ها تبهکاران را می‌شناسند -شرکت‌های فناوری که عمداً تلاش می‌کنند آگاهی افراد را از بین ببرند- ولی بعد تسلیم می‌شوند و می‌گویند «دیگر هیچ‌چیز مثل قبل نمی‌شود. به جامعۀ پسا-سواد خوش آمدید». لاکونو این استدلال را نادرست می‌داند. 🔴 او می‌نویسد: « ضعف ما در تمرکز شکست اخلاقی نیست، مشکل از طراحی است. ما با الگوریتم‌هایی می‌جنگیم که آشکارا طوری تنظیم شده‌اند که مدام اسکرول کنیم، نه اینکه چیزی بیاموزیم. بنابراین راه چاره انضباط فردی نیست، ساختار است. باید فضاهای متفاوتی ساخته شود. باید تمرکز را مثل حواس‌پرتی دسترس‌پذیر کنیم و تفکر همان‌قدر طبیعی شود که اسکرول‌کردن در حال حاضر طبیعی است. انتخاب بین کتاب و نمایشگر نیست. انتخاب بین طراحی عمدی و هرج‌و‌مرج سودآور است.»/ نوشتۀ کارلونو لاکونو /ترجمان @ThirdSpace