🔘 دیپلمات بازنشسته و استاد دانشگاه کلن: 📍کلید رونق تجارت جهانی در دستان ایران است؛ راهکار نهایی، معامله بر سر عوارض عبور از خلیج فارس است/زمان آن رسیده که در حقوق بین‌الملل، انعطاف‌پذیری لازم برای به رسمیت شناختن منافع ایران نشان داده شود... @ThirdSpace

🔴 معنای جدید «دیکتاتور» ◀️ فایننشال تایمز: ترامپ و پسرانش «برای همیشه» از حسابرسی مالیاتی معاف خواهند بود. ◀️ وزارت دادگستری آمریکا به ترامپ، خانواده و مشاغل او، مصونیت از حسابرسی‌های مالیاتی می‌دهد. @ThirdSpace

🎯 گزارش‌هایی از جهان پساسواد 📌 «ادبیات» در همه‌جای جهان در حال انقراض است 🔹ما در دوره‌ای بی‌سابقه از افول چیزی زندگی می‌کنیم که ماریان وولف آن را «سواد عمیق» می‌نامد. نمودهای این فاجعه را همه‌جا می‌توان دید، اما شاید در هیچ‌جا به اندازۀ سنتِ فرهنگیِ «ادبیات» واضح نباشد. دیگر انکارش بی‌فایده است: «ادبیات» با شتاب دارد به هنری فراموش‌شده تبدیل می‌شود. وقتی فیلیپ راث در سال ۲۰۰۹ گفت رمان به‌زودی به دغدغه‌ای «فرقه‌ای» بدل خواهد شد، خیلی‌ها مخالف بودند. اما در این سال‌ها وضعیت ادبیات چنان اسفبار بوده که اندیشیدن به افول آن دیگر حتی نومیدکننده نیست، فقط خشم‌آور و ملال‌انگیز است. 🔹 نشریۀ «بافلر» برای به‌دست دادن چشم‌اندازی وسیع‌تر از این بحرانِ فرهنگی، از نویسندگانی از کشورهای مختلف جهان خواسته است تا گزارش‌هایی از وضعیت پساسواد در سرزمین مادری‌شان بنویسند. این گزارش‌ها هم امیدوارکننده نیستند، اما خواندن آن‌ها، این روزها که نمایشگاه کتاب، کم‌جان‌تر از همیشه و به صورت مجازی در حال برگزاری است، خالی از لطف نیست. کتاب، خواندن و ادبیات در همه‌جای جهان در حال پس‌رفت است، پس زنده‌باد کتاب، خواندن و ادبیات. 🔹 ژانگ یورِن، چین: شکل اصلی ادبیات در چین امروز، «رمان اینترنتی» است. نویسندگان جوان با استفاده از برنامکی که گفتار را به متن تبدیل می‌کند، داستان‌هایشان را آنلاین منتشر می‌کنند. خیلی وقت‌ها اساساً «نوشتن» در کار نیست. واژگان و ساختار جمله‌ها بسیار ساده است، چون به محض اینکه خواننده گیر کند، متن را رها می‌کند. بنابراین نویسندگان به‌جای صناعات ادبی یا توصیفات پیچیده، از کلیشه‌ها استفاده می‌کنند تا خواننده مجبور نباشد مغزش را به کار بیندازد. 🔹 رمانِ اینترنتی به‌صورت دنباله‌دار منتشر می‌شود و بخش‌های جدید هر روز عرضه می‌شوند. خوانندگان هر روز تصمیم می‌گیرند که آیا محتوا به‌ اندازۀ کافی هیجان‌انگیز بوده که به خواندن ادامه دهند یا نه، اهمیتی نمی‌دهند اگر داستان پر از تناقض باشد یا اصلاً خط روایی مشخصی نداشته باشد. با چنین وضعی، نویسندگان بیشتر به ارائه‌دهندگان خدمات شبیه شده‌اند. آن‌ها مجبورند با شتاب به ذائقۀ «مشتریان» خدمت کنند؛ مثلاً هیچ اتفاق ناراحت‌کننده‌ای نباید بیفتد، هیچ شخصیتی حق ندارد تصمیم غیراخلاقی بگیرد. هیچ‌چیز جز کلیشه مجاز نیست. 🔹 جو گیبسن، اسپانیا: فرهنگِ امروز اسپانیا، فرهنگ خواندن‌های سریع است: پیام‌ها، زیرنویس‌ها، تیترها، کپشن‌ها، ایمیل‌ها، نوتیفیکیشن‌ها و پست‌های شبکه‌های اجتماعی. متن‌هایی که هر لحظه پیش چشمان ما ظاهر می‌شوند ما را احاطه کرده‌اند، و ما تنها از خلال همین متن‌ها جهان را می‌فهمیم. اما این حجم هولناکِ نوشته، ناگزیر، اخلاق و سلیقۀ زبانی و طرز اندیشیدنمان را نیز قالب‌ریزی می‌کند. ما به خواندنِ سریع عادت کرده‌ایم. به چشم‌دواندن، به اسکن‌کردن، به جست‌وجوی «نکتۀ اصلی» در میان پاراگراف‌های فشرده. دیگر تحملِ ابهام را نداریم. 🔹 وقتی در چنین فرهنگی کتاب می‌نویسی، انگار داری در کنار اتوبانی شلوغ نجوا می‌کنی. سرعت و شتابِ جابه‌جایی اطلاعات چنان بالاست که ادبیات -که ذاتاً کند است- در حاشیۀ این سروصدا محو می‌شود. کتاب دیگر «رویداد» نیست؛ کالاهایی دیگر آن را بلعیده‌اند. زمانی مردم پیش از خواب رمان می‌خواندند؛ حالا قبل از خواب «نوتیفیکیشن‌ها را پاک می‌کنند». خواننده‌ای که هزاران صفحۀ گوناگون در روز «می‌بیند»، اما تقریباً هیچ‌یک را «نمی‌خواند» چگونه می‌تواند با چیزی مانند ادبیات دشوار ارتباط برقرار کند؟ 🔹 کیم هی‌سون، کرۀ جنوبی: در کشور من، کرۀ جنوبی، ادبیات باید آسان باشد، بدون استثنا. خواننده باید معنی را فوراً درک کند، وگرنه کتاب فروش نمی‌کند. خوانده نمی‌شود. شعر نیز باید ساده باشد. خواننده باید با یک نگاه مقصود شاعر را دریابد وگرنه عصبانی می‌شود. خوانندگان خود را معیار همه‌چیز می‌دانند، ملاک هر تفسیر. شایستگی هر اثر با میزان دشواری‌اش تعیین می‌شود. آمار فروش نیز از همین منطق پیروی می‌کند. 🔹 مانند پاسخ‌دادن به درخواست یک جراح برای رتبه‌بندی درد از یک تا ده، خوانندگان کره‌ای می‌گویند هر نمره‌ای بالاتر از پنج، متن را از ادبیات به ابزار شکنجه تبدیل می‌کند. خوانندگان کره‌ای چیزی در محدودۀ یک تا سه را ترجیح می‌دهند. درعین‌حال، نرخ خودکشی در کره بسیار بالاست. من معتقدم ریشۀ این بحرانْ نبودِ سوادِ سلامتِ روان در میان دانش‌آموزان، والدین و مدارس است. وقتی جوانان چنین سوادی ندارند، نمی‌توانند وضعیت ذهنی خود را تشخیص دهند و کمک نمی‌خواهند. نتیجه؟ همه‌‌چیز با هم غرق می‌شود./ ترجمان @ThirdSpace

♦️ایران «مدیریت آبراه خلیج فارس» را فعال کرد؛ عبور از تنگه هرمز منوط به اخذ مجوز شد @ThirdSpace

🟣واکنش نماینده اسپانیا به توقیف ناوگان صمود: اگر ایران یا روسیه چنین می‌کردند، چگونه رفتار می‌کردید؟! ایرینه مونترو، نماینده اسپانیا در پارلمان اروپا: ◀️ اسرائیل ۲۴ ساعت است که در میانه مدیترانه کشتی‌های حامل کمک و شهروندان اروپایی را «ربوده» است. ◀️ چرا هیچ اقدامی برای حفاظت از شهروندان اروپایی انجام نمی‌شود. ◀️ اگر ایران یا روسیه چنین اقدامی انجام می‌دادند، واکنش اروپا کاملاً متفاوت و شدید بود. ◀️ چون اسرائیل است، لبخند می‌زنید و نگاهتان را به سمت دیگر می‌چرخانید. شرم بر شما @ThirdSpace

🔥 صلح از طریق قدرت ✍️ هادی نوری @ThirdSpace

نشریه فرانسوی: جنگ با ایران ارتش آمریکا را شوکه کرده است ◀️ هفته‌نامه فرانسوی «کوریه انترنسیونال» در تحلیلی آورده است: آمریکا تصور می‌کرد می‌تواند با برتری هوایی و فناوری پیشرفته سریعاً ایران را مهار کند، اما جنگ طولانی‌تر و پیچیده‌تر از انتظار شد. نیروهای آمریکایی در منطقه، مخصوصاً پایگاه‌ها و ناوهای‌شان، در برابر حملات موشکی و پهپادی آسیب‌پذیر نشان داده شدند. ◀️ هزینه جنگ و نیاز به اعزام تجهیزات و نیروهای بیشتر هم فشار زیادی روی ارتش آمریکا وارد کرد. این درگیری نشان داد که آمریکا دیگر مثل گذشته نمی‌تواند بدون پیامدهای سنگین، جنگی بزرگ در خاورمیانه را مدیریت کند. @ThirdSpace

✍🏻اعتراف انفجاری مقام ارشد موساد در بی‌بی‌سی؛ تصور سقوط ایران با جنگ هوایی و چند هزار مخالف، یک توهم احمقانه بود | جنگ با ایران، آمریکا و اسرائیل را در باتلاق راهبردی فرو برد! 📝رامی ایگرا، مقام ارشد موساد در بی‌بی‌س: اگر وضعیت قبل و بعد از این جنگ مقایسه شود، روشن است که شرایط راهبردی اکنون «بسیار بدتر» شده و بحران‌هایی مانند تنگه هرمز ایجاد شده است. ✅ اهداف این جنگ از ابتدا اشتباه و دست‌نیافتنی بودند، و یا اینکه طرف مهاجم نتوانست به آن اهداف برسد. @ThirdSpace