می‌نشینم و به نبودن‌ها نگاه می‌کنم. به لحظه‌هایی که نه آینده دارند و نه گذشته، فقط این [ اکنون ] سنگین که مرا در خود فرو می‌برد. کلافگی‌ام همان پرسشی‌ست که پاسخی ندارد: چرا هرچه دست می‌گیرم از میان انگشتانم می‌لغزد؟ شاید زندگی همین باشد، جریان بی‌رحمی که ما را محک می‌زند، نه با اتفاقات بزرگ، بلکه با سکوت و تکرارِ خستگی‌های کوچک، تا بفهمیم تحمل‌پذیری‌مان اندازه‌ی جهان نیست. اندازه‌ی خودمان است، ضعیف و کوچک.

/

یه زمانی مهربون بودن مد بود، مثل شلوار پاچه‌گشاد. همه فکر می‌کردن قشنگه، خاصه، آدمو متمایز نشون می‌ده. بعد کم‌کم معلوم شد مهربونی یه‌جور ولخرجیِ بی‌بازگشته، یه مدل حماقت با لبخند مودبانه. رسید به جایی که که مهربونی از ارزش، تبدیل شد به هزینه. تبدیل شد به [ مهربان کدوم سگ پدریه؟ من مهربان بودم. ] شد قبلاً، شد ماضی، شد گذشته. ما مهربان بودیم، قبلاً، ماضی، گذشته.

همین و تمام.

آدم گاهی بین کتاب و بالشت گیر می‌کند. نه آن‌قدر انگیزه دارد که بخواند، نه آن‌قدر آرام است که بخوابد. درس می‌خواند تا وجدانش ساکت شود، می‌خوابد تا ذهنش فرار کند، بیدار می‌شود تا دوباره احساس شکست کند. و این چرخه مثل چرخ ساعت می‌چرخد، بی‌آنکه جلو برود. انگار میان دو خستگی معلق مانده‌ای: خستگی از تلاش، و خستگی از ناتلاشیدن. همه‌چیز بی‌دلیل ادامه دارد، فقط چون قطع کردنش از تحمل کردنش سخت‌تر است.

کلهم اجمعین موجودیت رو نیستم.

آدم‌ها مهاجرت می‌کنن چون انگار چیزی در درونشون پوسیده‌ست. نه وطن، نه خاک، حس تعلق‌. یه روز از خواب بلند میشن و می‌بینن هیچ صدایی دیگه اون‌ها رو صدا نمی‌زنه، با هیچ خیابونی آشنا نیستن، و هیچ پنجره‌ای براشون باز نمی‌شه. اون موقع‌ست که درک می‌کنی ماندن فقط شکل آرام‌تری از مُردن است. و خب؟ میرن.

« آدم که باشی در هوایت غیر حوّا نیست. »