کسایی که نظریات سکولاری می‌دادن خودشون غالباً آدمای دین‌داری بودن. انسان‌های دین‌داری که برای فرار از شبهات و مشکلاتی که نسبت به دین و مسیحیت به وجود اومده بود این حرفها رو می‌زدن. «شلایر‌ ماخر‌» به عنوان یکی از اولین نظریه پردازان در بحث هرمنوتیک‌/ نسبیت‌گرایی به این نتیجه رسید که با گسترش عقل‌گرایی در اروپا آرام آرام سوالات درباره‌ی متن مقدس زیاد شد و شبهاتی‌ راجع‌به انجیل به وجود اومد که نمی‌تونستن بهش جواب بدن. این‌ها اساساً از سر دل‌سوزی نسبت به دین و متن مقدس پیرو هرمنوتیک شدن.

بعدها دکتر شریعتی میگه چرا پروتستانتیس‌/ جنبش نوگرایی دینی به وجود اومد؟ چرا «مارتین لوتر‌» بر علیه کلیسا قیام کرد؟ چه اتفاقی در جامعه اروپا افتاد که اینا بر علیه کلیسا و بزرگان مذهبی ابراز مخالفت کردن؟ چون کلیسا کاملا ساحت دین و دنیا رو تفکیک کرده بود. دکتر شریعتی میگه ریشه تاریخیش‌ به اینجا برمی‌گرده که مردم در اروپا همسایه‌ی مرزهای مسلمان بودند، می‌دیدن که خودشون درگیر کلیسا و امورات مذهبین‌ و زندگی‌شون بسیار سخته، ولی مسلمون‌ها همون‌طور که صدای الله‌و‌اکبرشون میاد، مشغول تجارت و زندگی هم هستن. کم‌کم به این نتیجه رسیدن که دارن به بیراهه میرن، و میشه هم دنیا رو داشت هم آخرت.

آیه‌ی 61 سوره‌ی هود هم به همین اشاره می‌کنه، که ما دنیا رو گذاشتیم تا شما آبادش‌ کنید. بین جهان دنیا و جهان آخرت تفکیک قائل نشید‌. بین یه‌سری از عرفا یه نگاهی وجود داره که دین رو به‌معنای گریز از دنیا معنی‌ می‌کنه. مثلاً عده‌ای از سوفیان میگن شما هرچقدر در دنیا بهره‌ی کم‌تری داشته باشی اون دنیا بهره‌ی بیشتری می‌بری. این نگاه سرشار از ضدیته‌ و برخلاف آیه‌ی قرآنی‌ست که ثابت می‌کنه آبادانی زمین اولا وظیفه‌ی ماست، ثانیاً عقل معاش ماست، ثالثاً بخشی از خلقت فلسفه‌ی ماست. این چیزی بود که قبل از شکل گرفتن سکولاریسم در غرب در تعالیم کشیش‌های مسیحی نادیده گرفته می‌شد.

شما اگه جزو اعداد تیتر شده‌ی کشته‌های جنگی نباشی، ایران بهترین‌جا واسه زندگیه‌.

خدایا خودت ما رو از دست پسران موسی، عیسی، و محمد هم‌زمان نجات بده.

مذاکره نمی‌کنیم و جنگ نخواهد شد، انتقام می‌گیریم و آتش‌بس نخواهد شد.

خبر بد برای همه‌ی کسایی که از سال 98 به بعد قرار بود انتقام‌شون‌ رو بگیریم.

وقتی میگیم جنگ دفاع مقدس هشت سال طول کشید، به این معنا نیست که هرروز اون هشت سال مردم مشغول جنگیدن بودن. گاهاً پنج ماه می‌گذشته و بعد از یه مدت طولانی یه عملیات انجام می‌دادن. این وقفه‌هایی که بین عملیات‌ها اتفاق می‌افتاد اسمش صلح بود؟ نه، آتش‌بس بود. آتش‌بس به معنای کشیدن رنگ سفید رو پیشونی برای صلح و دادن دست برادری نیست. آتش‌بسه‌. نفس گرفتن حین دعواست‌.