🔺نشست «سلبریتی‌ها در میدان سیاست‌زدگی، نقد و بررسی مستند ترانه» به میزبانی رسانه فکرت در ۹ دی ماه ۱۴۰۴ انجام شد. برای درک مدل اقناعی این مستند و تحلیل گام به گام آن، به علاقمندان پیشنهاد می‌کنم این گفت‌وگو را کامل ببینند. @fekratmediaa تماشای گفت‌وگوی کامل👇🏻 https://www.aparat.com/v/dwp5bv7 @tina_ch_amin

فعلا از فیلم‌ها نام نمی‌برم تا ذهنیت از پیش چارچوب‌بندی شده برای مخاطب ایجاد نکنم... ولی این ضعف زبانی و دیالوگی بسیار جدی است و بسیار واضح...!! البته که سال‌های پیش هم همین بوده... و این تکرار، معنادار است. @tina_ch_amin

🔺«راه نجات سینمای اجتماعی، تغییر پارادایم از رئالیسم فرسوده» این یادداشت مبسوط را می‌توانید در ویژه‌نامهٔ «سینمای ایران و دشمنانش» در بخش سینما در میدان نزاع بخوانید. ⭕ برای تهیه ویژه‌نامهٔ سینمایی فرهیختگان به 09108106533 پیامک بزنید. @Farhikhteganonline @charsoofarhang @tina_ch_amin

⁉️روزی که پوستر نقد «مستند ترانه» منتشر شد، بازخوردهایی با این مضمون گرفتم که چطور به عنوان یک زن می‌خواهی رنج او را نادیده بگیری و نقدش کنی!! این دو دقیقه و این چند خط پاسخی کوتاه به این دست واکنش‌ها: 👇🏻👇🏻👇🏻 @tina_ch_amin

✍🏻همدلی، تصدیقِ رنج است؛ نه تصدیقِ موضع در سپهر عمومی ما دچار یک خطای رایج هستیم: یکی‌انگاریِ «همدلی عاطفی» با «پذیرش سیاسی». گویی اگر با رنج انسانیِ فرد یا گروهی همدل باشیم، ناگزیر باید خوانش سیاسی، تحلیل یا راه‌حل پیشنهادی آنان را نیز بپذیریم. این خلط، هم اخلاق را تضعیف می‌کند و هم سیاست را. در سنت فلسفه اخلاق، تمایزی روشن میان ساحت عاطفی و ساحت داوری هنجاری وجود دارد. مارتا نوسباوم در کتاب «احساسات سیاسی» نشان می‌دهد که عواطف می‌توانند پشتوانه‌ اخلاق عمومی باشند، اما خودِ عاطفه جایگزین استدلال سیاسی نمی‌شود. همدلی، ما را نسبت به رنج حساس می‌کند؛ اما سیاست، نیازمند سنجش عقلانی، ارزیابی پیامدها و داوری هنجاری است. از سوی دیگر، یورگن هابرماس در نظریه کنش ارتباطی تأکید می‌کند که مشروعیت سیاسی از رهگذر گفت‌وگوی عقلانی و ارزیابی بین‌الاذهانی حاصل می‌شود، نه از شدت عاطفه. بنابراین می‌توان (و گاه باید) با درد انسانی کسی همدردی کرد، اما استدلال سیاسی او را نپذیرفت، اگر آن استدلال از معیارهای عقلانی، حقوقی یا اخلاقی دفاع‌پذیر عبور نکند. پس تمایز میان «همدلی عاطفی» و «همدلی شناختی» یعنی فهم تجربه‌ دیگری لزوماً به معنای هم‌رأیی با او نیست. فهمیدن، مساویِ تأیید کردن نیست. نادیده گرفتن این تمایز دو پیامد خطرناک دارد: ۱. اخلاق و انسانیت را با صف و جناح سیاسی خلط می‌کنیم. ۲. هر نقد سیاسی را به بی‌رحمی و بی‌اخلاقی تعبیر می‌کنیم. می‌توان انسانی ماند، رنج را دید و آن را جدی گرفت، و در عین حال در ساحت سیاست، استدلال را با استدلال پاسخ داد. تفکیک این دو، نه بی‌اخلاقی است و نه بی‌تعهدی؛ بلکه شرط بلوغ گفتمان عمومی است. همدلی شرط لازم برای اخلاق عمومی است، اما شرط کافی برای اعتبار یک موضع سیاسی نیست. همدلی، اخلاق را زنده نگه می‌دارد؛ اما داوری سیاسی، نیازمند عقلانیت، گفت‌وگو و مسئولیت است. نشست «سلبریتی‌ها در میدان سیاست‌زدگی، نقد و بررسی مستند ترانه» به میزبانی رسانه فکرت در ۹ دی ماه ۱۴۰۴ انجام شد. برای درک مدل اقناعی این مستند و تحلیل گام به گام آن، به علاقمندان پیشنهاد می‌کنم این گفت‌وگو را کامل ببینند. تماشای گفت‌وگوی کامل👇🏻 https://www.aparat.com/v/dwp5bv7 @tina_ch_amin

مونیخ و ژست‌های سیاسی دیاسپورایی که نمایشش را برای میدان غرب اجرا می‌کند اما هزینه دادن و قربانی‌ دادن و تحریم شدنش را به میدان داخل تحمیل می‌کند... @tina_ch_amin

مشق خشونت در نمایش‌خانگی ▪️نمایش خشونت در سینما و شبکه نمایش خانگی ایران، در سال‌های اخیر از یک ابزار روایی به یک چالش اخلاقی و زیباشناختی تغییر ماهیت داده است. ما با پدیده خشونت عریان روبه‌رو هستیم که مرزهای واقع‌گرایی را پشت سر گذاشته و به مرز پورنوگرافی خشونت نزدیک شده است. ▪️در آثاری که در پلتفرم‌های آنلاین عرضه می‌شوند، دیگر خبری از استعاره یا فاصله‌گذاری‌های هنری نیست؛ بلکه دوربین با جزئیاتی وسواس‌گونه، لحظات شکنجه، قتل‌های فجیع و تحقیر انسانی را به تصویر می‌کشد. ▪️بسیاری از تحلیل‌گران معتقدند که سازندگان این آثار، خشونت را به عنوان میان‌بری برای جلب توجه مخاطب و ایجاد شوک به کار می‌گیرند. در نقدهای منتشر شده بر این آثار، این بحث مطرح شده است که آیا نمایش بی‌پروای خون‌ریزی، واقعا در خدمت بازنمایی آسیب‌های اجتماعی است یا صرفا تلاشی است برای پنهان کردن ضعف‌های فیلمنامه؟ ▪️در نهایت، آنچه روشن است، هشدار نسبت به زیبایی‌شناسی خشونت است. وقتی خشونت با ابزار سینمایی و موسیقایی ترکیب می‌شود، ناخودآگاه برای مخاطب جذاب جلوه می‌کند.... 🌐 ادامه مطلب را اینجا بخوانید 🔘@agaah_ir 🖥 Agaah.ir

آنجا که علیرضا عصار می‌خواند: «...خون‌ریختن حادثه‌ای دلخراش نیست وقتی جنون عادت روزانه می‌شود...» 🔺مشق خشونت در نمایش خانگی ▪️نمایش خشونت در سینما و شبکه نمایش خانگی ایران، در سال‌های اخیر از یک ابزار روایی به یک چالش اخلاقی و زیباشناختی تغییر ماهیت داده است. ما با پدیده خشونت عریان روبه‌رو هستیم که مرزهای واقع‌گرایی را پشت سر گذاشته و به مرز پورنوگرافی خشونت نزدیک شده است. ▪️در آثاری که در پلتفرم‌های آنلاین عرضه می‌شوند، دیگر خبری از استعاره یا فاصله‌گذاری‌های هنری نیست؛ بلکه دوربین با جزئیاتی وسواس‌گونه، لحظات شکنجه، قتل‌های فجیع و تحقیر انسانی را به تصویر می‌کشد. ▪️بسیاری از تحلیل‌گران معتقدند که سازندگان این آثار، خشونت را به عنوان میان‌بری برای جلب توجه مخاطب و ایجاد شوک به کار می‌گیرند. در نقدهای منتشر شده بر این آثار، این بحث مطرح شده است که آیا نمایش بی‌پروای خون‌ریزی، واقعا در خدمت بازنمایی آسیب‌های اجتماعی است یا صرفا تلاشی است برای پنهان کردن ضعف‌های فیلمنامه؟ ◾مسئله‌ صرفا بازنمایی واقعیت اجتماعی نیست؛ بلکه اهمیت «چگونگی» این بازنمایی است. مسئله خشونت در غالب سریال‌ها و فیلم‌ها به عنوان یک کنش موثر، کارآمد و گره‌گشا صورت‌بندی می‌شود. اینجاست که ما دیگر صرفا واقعیت سطح جامعه را بازتاب نمی‌دهیم، بلکه از بازتاب واقعیت عبور کرده و وارد «اعتبارسازی گفتمانی» برای امر خشونت می‌شویم. این مسئله به‌ویژه برای مخاطب نوجوانی که سازوکارهای مهار شناختی ذهنی‌اش هنوز تثبیت نشده و به باورمندی و ثبات شناختی کامل نرسیده، خطرناک است. وقتی او با چنین آثاری مواجه می‌شود، خشونت را نه فقط به عنوان یک تصویر، بلکه به عنوان یک گزینه قابل‌فهم و مشروع کنشی در ذهن خود اعتبارسازی می‌کند. ◾در واقع ما در مدیریت فرهنگی، مصرف‌کننده آن چیزی هستیم که مدیریت اقتصادی و سیاسی برای ما رقم می‌زند و به طور کلی هم اصلا فهم اشتباهی هم از مدیریت فرهنگی دارند؛ یعنی فکر می‌کنند واقعا فرهنگ امری است که ما باید طبق بقیه سازوکارها بنشینیم برایش نسخه پیچی کنیم و آن نسخه را به زور تزریق کنیم به نهادهای مصرف‌کننده و جامعه. در صورتی که مدیریت فرهنگی یعنی «فرهنگی مدیریت کردن اوضاع»؛ فرهنگی مدیریت کردن امر هنر، سینما، شعر، تئاتر، موسیقی، هویت، امر سیاسی و امر اقتصادی؛ یعنی بتوانی همه اینها را فرهنگی مدیریت کنی. ◾ما ساحت‌های دیگر گفت‌وگو را معنادار نکرده‌ایم. نوجوان ما احساس شنیده شدن یا مشارکت موثر ندارد. ما به یک نوجوان ۱۷ ساله مسئولیت اجتماعی رأی دادن را بار می‌کنیم اما به او اجازه نمی‌دهیم مطالبه‌گری کند یا بستر تمرین برای اعتراض و گفت‌وگو را ندارد. 🌐کامل این گفت‌وگو را در سایت روزنامه آگاه یا خبرگزاری مهر بخوانید: https://agaah.ir/x3bp39 http://mehrnews.com/x3bp7Y 🗞️ شماره ۴۸۰ روزنامه آگاه، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۴۰۴ 🔘@agaah_ir 🖥 Agaah.ir @tina_ch_amin

این تصویر، چند خطی از چکیده صحبت‌هایم‌ در آذر ۱۴۰۱ در جلسه‌ای به میزبانی رئیس قوه مقننه است، که در گزارش فشرده‌ای به همراه صحبت‌های سایر حاضرین در جلسه مکتوب شده. می‌خواهم بگویم این امر که سامعه و ناطقه ساختار دچار مشکل است را پیش از این هم بارها گفته‌ام و همچنان معتقدم مشکل گفت‌ و شنود جدی و بحرانی است. ✍🏻و اما چند خطی درباره بحران گفت و شنود در «گفتمانِ سیاست‌زدودهٔ سیاست‌زده» 👇🏻👇🏻👇🏻 @tina_ch_amin