🔺وقتی رسانه نمی‌رساند... ✍🏻پلاکاردها فقط چند واژه روی مقوا نیستند؛ فشرده‌ترین و صریح‌ترین شکلِ بیان افکار عمومی‌اند. در اکنونی که خبرها میان ملاحظات سیاسی، روایت‌های جهت‌دار و تیترهای هیجانی گم می‌شوند، این نوشته‌های ساده‌ی خیابانی‌اند که بی‌واسطه سخن مردم را بازتاب می‌دهند. پلاکاردها زبانِ لحظه‌های انباشتِ سکوت‌اند؛ زمانی که جامعه احساس می‌کند آنچه باید گفته شود، یا شنیده نمی‌شود یا آن‌گونه که هست روایت نمی‌شود. در چنین وضعیتی، مردم خود دست به تولید معنا می‌زنند؛ کوتاه، روشن، مستقیم و بدون پیچیدگی‌های مرسوم رسانه‌ای. اهمیت پلاکاردها در همین اصالت است. نه وابسته به اتاق خبرند، نه گرفتار رقابت برای جذب مخاطب، و نه اسیر چارچوب‌های رسمی روایت. آن‌ها از متن زندگی روزمره بیرون می‌آیند و دقیقاً به همین دلیل، قدرت اثرگذاری پیدا می‌کنند. هر پلاکارد، تلاشی است برای بازگرداندن معنا به فضای عمومی؛ برای اینکه مطالبه، تحریف نشود و صدای مردم در میان هیاهوی خبرسازی‌ها گم نماند. در بسیاری از بزنگاه‌ها، آنچه واقعاً افکار عمومی را نمایندگی می‌کند، نه تیترهای پرزرق‌وبرق رسانه‌ها، بلکه همان جمله‌هایی است که مردم بر دست گرفته‌اند. 📢 وقتی رسانه نمی‌رساند، پلاکاردها رسانه می‌شوند. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

جلسهٔ مجازی صحنی که کمتر از یک سوم کل نمایندگان وصل شدند، رسمیت دارد؟ خیر. بعد از مدتها، فرمالیته و با رپورتاژ‌های فراوان جلسه‌ای برگزار شد تا مثلا بگویند همه در مجلس فعالند و قوه مقننه پویاست و تک نفره نیست... ارتباط مستقیمی وجود دارد میان نیرویی که مردمِ در خیابان را با مداحی سرگرم و نمایندگان مردم را صرفاً با نوشتن بیانیه‌های حمایتی و تمجیدی مشغول می‌خواهد. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin