دانشگاه غائب ، مردم حاضر. 📺 برنامه زمانه، پنجشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۵ مشاهده در تلوبیون ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

بحران اعتماد رسانه باید تسهیل‌کننده جریان اعتمادسازی باشد. 📺 برنامه زمانه، پنجشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۵ مشاهده در تلوبیون ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

▪️انسجام راهبردی یعنی گفت‌وگو‌پذیری و به رسمیت شناختن مداوم باشد؛ نه اینکه در دل بحران مردم را برای میدان خیابان به رسمیت بشناسیم ولی بعد از آن بگوییم فقط پرچم تکان بده و مطالبه نکن... ▪️دانشگاه باید بتواند برای مردم جریان اطلاعاتی را به جریان معرفتی برای همه کنش‌های اجتماعی و سیاسی تبدیل کند. 📺 برنامه زمانه، پنجشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۵ مشاهده در تلوبیون ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

صلح با نظام سلطه معنی ندارد. وحدت، لازمهٔ مبارزه با استکبار است. راه وحدت، حذف و طرد و خاموش کردن صداها و چشم‌ بستن بر ناکارآمدی نیست. 📺 برنامه زمانه، پنجشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۵ مشاهده در تلوبیون ‌ ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

▪️اسلحه های سرد و گرم، یعنی قلم و بیان و مسلسل را از نشانه‌گیری به روی یکدیگر منحرف، و به سوی دشمن‌های انسانیت که در راس آنها آمریکاست نشانه بروید. (صحیفه امام، ج۱۱، ص۵۵) ▪️سلامت و صلح جهان بسته به انقراض مستکبرین است؛ و تا این سلطه طلبان بی‌فرهنگ در زمین هستند، مستضعفین به ارث خود که خدای تعالی به آنها عنایت فرموده است نمی‌رسند. (صحیفه امام، ج‌۱۲، ص:۱۴۴) ▪️تفرقه از‌‌ ‌‌شیطان است و وحدت کلمه و اتحاد از رحمان است. (صحیفه امام، ج۱۷، ص ۲۹۵) ▪️تا شرک و کفر هست، مبارزه هست. و تا مبارزه هست، ما هستیم‌. (صحیفه امام، ج‌۲۱، ص:۸۸) ▪️همانگونه که پیش از این مکرّراً و مؤکّداً تذکر داده شد، صیانت از وحدت و پرهیز از تفرقه و تنازع، اختلافات سیاسی و برجسته کردن تفاوت‌های اجتماعی وظیفه‌ همگانی است و البته نقش مسئولان و عناصر دلسوز و دلباخته‌ انقلاب و امام و رهبر شهید در انسجام و یکپارچگی کشور، مهم‌تر و حسّاس‌تر است. ممکن است کسانی با اخلاص تمام و از سر خیرخواهی، انتقاداتی نسبت به عملکرد بعضی از مسئولین داشته باشند. به نظر بنده، در عین اینکه این اهتمام و نگرانی ایشان برای نظام همچون اشخاصِ خودشان، سرمایه‌ی ارزشمندی بشمار می‌آید و فی‌نفسه امری مطلوب قلمداد می‌شود، این عزیزان که بعضی از ایشان از زمره‌ی‌ پیشروان بصیرت هستند باید مراقب باشند تا این رویکرد: ‌اوّلاً ظلمی را بر بی‌گناهی روا ندارد که آن خود منشأ محرومیّت از برکات و عنایات می‌گردد. ‌و ثانیاً موجب شکست در وحدت و انسجام اجتماعی نگردد؛ که با حفظ این جهات، انتقادها موجب رونق و شکوفایی امور خواهد شد. (بخشی از پیام رهبر معظّم انقلاب درباره‌ی حماسه عظیم بدرقه آقای شهید ایران و تبیین مسائل مهم کشور ۲۶/تیر/۱۴۰۵) ‌ ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

واکنش دکتر تینا امین کارشناس رتوریک پارلمانی به مواضع زرد و مبتذل شهریاری در مناظره با ثابتی ان‌شاءالله چشم و گوش مردم بجنورد هم برای انتخابی بهتر در مجلس آینده باز شود! 🌐 @Rahe_Dialameh

عذرخواهی مردم بجنورد از مردم ایران بخاطر سخنان توهین آمیز شهریاری نماینده این شهر در مناظره با ثابتی 🌐 @Rahe_Dialameh

▪️کلیدواژه‌های رهبر را هم صرفاً مصرف می‌کنیم که خروجی موثر نمی‌گیریم؛ از توصیه‌هایی مثل کرسی‌های آزاداندیشی گرفته تا شعار و عنوان هر سال.... 📺 برنامه زمانه، پنجشنبه ۲۶ تیر ۱۴۰۵ مشاهده در تلوبیون ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

#امیری_حسین_و_نعم_الامیر برسان پیام مرا... @tina_ch_amin

بفرمایید دقیقاً تا کجا و چقدر بکوشیم تا... ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

💠 تمام این رسانه‌ها باید مربی این جامعه باشند. ‌ صحیفه امام، ج۹، ص۱۵۴ ┄┄┅┅┅❅🇮🇷❅┅┅┅┄┄ @khomeiniicpikw 🌐 https://zil.ink/khomeini.icpikw

✍🏻 مربی بودن رسانه ⚪ حضرت امام خمینی(ره) فرمودند: «تمام این رسانه‌ها باید مربی این جامعه باشند.» صحیفه امام، ج۹، ص۱۵۴ این جمله را می‌توان یکی از گزاره‌های مهم‌ درباره نسبت رسانه و جامعه دانست؛ گزاره‌ای که رسانه را صرفاً ابزار انتقال خبر یا بازتاب‌دهنده منفعل واقعیت نمی‌بیند، بلکه برای آن در شکل‌گیری آگاهی، نگرش و فرهنگ عمومی، مسئولیت قائل است. ◾البته «مربی بودن رسانه» به این معنا نیست که رسانه باید به جای جامعه فکر کند، موعظه‌گر باشد یا به ابزار تبلیغ و تلقین تبدیل شود. رسانه در معنای حرفه‌ای و مدرن، نه مدرسه است و نه منبر. اما رسانه، خواه بخواهد و خواه نخواهد، با انتخاب اینکه چه چیزی را ببیند، چه چیزی را برجسته کند، چه چیزی را به حاشیه ببرد، با چه واژگانی روایت کند، چه تصویری از کنشگران بسازد و یک رویداد را در چه قاب و زمینه‌ای به مخاطب عرضه کند، بر کیفیت ادراک عمومی از واقعیت اثر می‌گذارد. از این منظر، «مربی جامعه بودن» را می‌توان به معنای مسئولیت رسانه در ارتقای کیفیت فهم عمومی دانست؛ یعنی کمک به اینکه جامعه دقیق‌تر ببیند، بهتر بفهمد، میان خبر و تحلیل و نظر تمایز بگذارد، پیچیدگی مسائل را درک کند، امکان شنیدن صدای دیگری را داشته باشد و در نهایت، به جای واکنش هیجانی، امکان داوری عقلانی پیدا کند. 🔺اما رسانه‌های ما تا چه اندازه به چنین نقشی وفادارند؟ رسانه‌ای که حقیقت را در قاب منافع سیاسی، جناحی و قطبی بازنمایی می‌کند، چگونه می‌تواند در معنای عمیق کلمه مربی جامعه باشد؟ مسئله فقط دروغ یا خبر نادرست نیست. حتی رسانه‌ای که اطلاعات درست منتشر می‌کند، اگر واقعیت را به شکلی گزینشی انتخاب و قاب‌بندی کند، برخی صداها را دائماً برجسته و برخی دیگر را حذف کند، از واژگان تحریک‌کننده استفاده کند یا یک مسئله پیچیده را به دوگانه‌ای ساده و هیجانی فروبکاهد، می‌تواند بر ادراک و قضاوت عمومی اثر بگذارد. رسانه فقط با آنچه می‌گوید اثر نمی‌گذارد؛ با آنچه نمی‌گوید، با نحوه گفتن و با قاب‌بندی آنچه می‌گوید نیز اثر می‌گذارد. اینجاست که مفهوم «مربی بودن» اهمیت پیدا می‌کند. رسانه وقتی در مسیر تربیت اجتماعی حرکت می‌کند که آگاهی بسازد، نه صرفاً هیجان؛ مسئله را روشن کند، نه اینکه آن را به خوراک منازعات سیاسی تبدیل کند؛ زمینه و پیچیدگی واقعیت را نشان دهد، نه اینکه واقعیت را در قاب‌های از پیش تعیین‌شده مصرف کند؛ امکان گفت‌وگو ایجاد کند، نه اینکه صرفاً مخاطب را در برابر مخاطب قرار دهد. این البته به معنای بی‌طرفی مطلق و غیرممکن رسانه نیست. رسانه نمی‌تواند کاملاً فارغ از ارزش‌ها، انتخاب‌ها و زاویه دید باشد. انتخاب موضوع، اولویت‌بندی مسائل و حتی انتخاب تیتر، ذاتاً با نوعی گزینش همراه است. مسئله اصلی این نیست که رسانه «هیچ موضعی نداشته باشد»؛ مسئله این است که موضع، جای حقیقت را نگیرد و منفعت سیاسی و جناحی، معیار اصلی صورت‌بندی واقعیت نشود. رسانه حرفه‌ای می‌تواند منتقد باشد، می‌تواند پرسشگر باشد، می‌تواند حتی موضع روشن داشته باشد؛ اما میان نقد و تخریب، تحلیل و تحریک، اقناع و تهییج، برجسته‌سازی و تحریف، و روایت مسئولانه و قاب‌بندی جهت‌دار تفاوتی اساسی وجود دارد. 🔺آنچه امروز باید درباره آن تأمل کرد، عادی‌شدن بخشی از این وضعیت است؛ اینکه گاهی کنش رسانه‌ای هرچه هیجانی‌تر، قطبی‌تر و جنجالی‌تر باشد، «اثرگذارتر» تلقی می‌شود؛ گویی میزان دیده‌شدن و برانگیختن واکنش، جای کیفیت آگاهی‌ای را گرفته است که رسانه در جامعه تولید می‌کند. در چنین شرایطی، رسانه ممکن است به جای آنکه سرمایه اجتماعی و عقلانیت عمومی را تقویت کند، ناخواسته به بازتولید دوقطبی‌سازی، بی‌اعتمادی، سوءتفاهم اجتماعی و فرسایش گفت‌وگوی عمومی کمک کند. در حالی که اگر همین یک جمله امام، نه صرفاً به عنوان یک توصیه تاریخی، بلکه به عنوان یک اصل حرفه‌ای و اخلاقی در سیاست‌گذاری رسانه‌ای جدی گرفته می‌شد، شاید پرسش اصلی رسانه این نبود که: «چگونه بیشتر دیده شویم؟» بلکه این بود که: «آنچه امروز منتشر می‌کنیم، جامعه آن را چگونه می‌بیند و چگونه جامعه را به اندیشه وا می‌دارد؟» آیا مخاطب را آگاه‌تر می‌کند یا صرفاً عصبانی‌تر؟ آیا قدرت تشخیص او را افزایش می‌دهد یا او را به یک واکنش فوری و احساسی سوق می‌دهد؟ آیا امکان گفت‌وگو را بیشتر می‌کند یا شکاف اجتماعی را عمیق‌تر؟ آیا به او کمک می‌کند مسئله را بفهمد یا صرفاً یک طرف دعوا را انتخاب کند؟ ادامه👇🏻