انقد شمال شلوغ و ترافیکه از کوچه پس کوچه ها باید برم به تجمع برسم...

انگار غم دنیارو ریختن تو دلم. شما چطورین بچه‌ها..؟!

هرچی ب ساعات تشییع نزدیک میشیم انگار غم‌مون بیشتر میشه.. من ک دلم میخواد مثل زنها بشینم ضجه و فریاد بزنم ،مثل اینایی که پدر از دست دادن هر چی خاکه بریزم تو سرم..

خوبی زن‌ها میدونی چیه اینکه خیلی وقتا راحت‌تر از ما مردا گریه می‌کنن و دلشونو خالی می‌کنن یه امشب به خواهرم حسودی کردم ظاهرا یکی از ماشینای عبوری تو تجمع یه حرف خیلی زشتی بهش زد از همون لحظه بغضش رو نگه داشت تا رسیدیم تو ماشین بعد فقط نشست و آروم گریه کرد... اولش هی انکار می‌کرد، نمی‌گفت چی شده.. آخرش که بغضش ترکید، فقط یه جمله گفت: دلم برای خودمون میسوزه... ما هم مثل آقامون مظلومیم... همین یه جمله‌ش،چشمای اشکی و صدای لرزون و دل‌شکستش،بیشتر از هر گریه‌ای دلمو لرزوند...

دلم طاقت نیاورد... می‌دونستم خواهرم تا صبح از حرص و فکر، گوشت تن خودشو می‌خوره... خیلی حرصیه... آروم ماجرا رو به مادرم گفتم... مادرمم زنگ زد که آرومش کنه... آخه فقط مادرم قلقشو بلده...

طبق معمول،درد از حد گذشته،باید برم سراغ همون همیشگی... با من همراه میشید..؟!!

دنیا با آنها و مولا با ماست

زهرا کوچولو هم اومد خداحافظی کنه...💔

فقط اون‌ آقایی که چادر کشید روی خانم...👌

همونایی که ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه میریختن تو فروشگاه‌ها و وسایل مورد نیاز مردم رو هدر می‌دادن و به آتیش می‌کشیدن الان شدن دلسوز بیت‌المال...

دستم به تایپ نمی‌ره... انگار همه‌ی جونم با این داغ یخ زده... مغزم دیگه نمی‌کشه... هرچی می‌خوام خودمو جمع کنم، فکرم هزار تیکه‌س... هی مینویسم هی پاک میکنم.. کلمه پیدا نمیکنم، این درد رو توصیف کنه یه غمی افتاده رو دلم که نمی‌تونم وصفش کنم... داغ پدر چقد سخته.. کمر آدمو می‌شکنه.. انگار همچی تو از دست میدی یه تکیه‌گاه، یه پناه، یه دلگرمی... غمِ نبودنِ امامم داره نفسمو می‌بُره... هرچی می‌گذره بیشتر می‌فهمم چه داغ سنگینی رو دوش همه‌مونه... نمی‌دونم... فقط حس می‌کنم یه چیزی توی وجودم شکسته... یه جوری که انگار هر لحظه ممکنه قلبم از این همه غصه، از تپیدن خسته شه... خدایا فقط خودت به دلامون صبر بده...