دنیا با آنها و مولا با ماست

زهرا کوچولو هم اومد خداحافظی کنه...💔

فقط اون‌ آقایی که چادر کشید روی خانم...👌

همونایی که ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه میریختن تو فروشگاه‌ها و وسایل مورد نیاز مردم رو هدر می‌دادن و به آتیش می‌کشیدن الان شدن دلسوز بیت‌المال...

دستم به تایپ نمی‌ره... انگار همه‌ی جونم با این داغ یخ زده... مغزم دیگه نمی‌کشه... هرچی می‌خوام خودمو جمع کنم، فکرم هزار تیکه‌س... هی مینویسم هی پاک میکنم.. کلمه پیدا نمیکنم، این درد رو توصیف کنه یه غمی افتاده رو دلم که نمی‌تونم وصفش کنم... داغ پدر چقد سخته.. کمر آدمو می‌شکنه.. انگار همچی تو از دست میدی یه تکیه‌گاه، یه پناه، یه دلگرمی... غمِ نبودنِ امامم داره نفسمو می‌بُره... هرچی می‌گذره بیشتر می‌فهمم چه داغ سنگینی رو دوش همه‌مونه... نمی‌دونم... فقط حس می‌کنم یه چیزی توی وجودم شکسته... یه جوری که انگار هر لحظه ممکنه قلبم از این همه غصه، از تپیدن خسته شه... خدایا فقط خودت به دلامون صبر بده...

هرچی از عاشورا شنیدیم همه رو در ماجرایِ شهادتِ امامِ شهید دیدیم‌...

شهیدِ تشنه‌ لب امام روزه‌دارِ من...

چرا ارباً اربا شدی مگه نمیگفتن در پناهگاه بودی؟💔

اشک ریختن برای رهبر رو باور کنیم... یا مذاکره کردن بر سَر خونش رو؟

یکی با خانواده‌‌اش برای ایران شهید شد یکی هم با خانواده‌اش از ایران فرار کرد...

حاج‌قاسم تو وصیتش گفت: «خامنه‌ای عزیز را عزیزِ جانِ خود بدانید...» کاش حقِ این سفارش رو بهتر ادا می‌کردیم!!