امروز سالروز شهادت طیب حاج رضاییه، اون قسمت زندگی طیب که حاضر نشد به امام فحاشی کنه چقدر شبیه عقیده‌ی آرمان علی وردیه، آرمان هم حاضر نشد به آقا دشنام بده...

طیب شخصی بود که به لاتی و لوطی گری معروف بود.. تو خشونت و شر بودن زبانزد عام و خاص بود خلاصه دوران زندگیش چندان خوش‌سابقه نبود... ولی ارادت خاصی به اهل بیت داشت... حرمت و احترام به اهل بیت حالیش بود مثلا ماه محرم ریش‌شو کوتاه نمیکرد و لباس سیاهِ عزا می‌پوشید و عزاداری می‌کرد یا روزای تاسوعا و عاشورا نذری‌های چند تنی میداد همین علاقه و ارادت به اهل بیت یه جوری عاقبت‌به‌خیرش کرد... راسته که میگن اهل بیت مدیون کسی نمیشن، هرکاری براشون بکنی،۱۰ تا روش میذارن بهت برمیگردونن...

بعضی آدما رو میبینی یه حس بدی میفته تو وجودت، اسمش نمی‌دونم چیه ولی سگ این حسو بخوره...

حجاب =امنیت

این آقا قبلا اغتشاش‌گر‌ بود؛روایت عجیبی داره... روی دست‌ها رنگ قرمز می‌ریختند که به مردم بگویند خون است!

مثلِ دیوارِ ترک خورده، پس از زلزله‌ها گاه دل‌ها، زِ سخن‌های کسی می‌شکند‌...

آلا صالح،زنی که باعث ویرانی کشورش شد..

با تمثال‌های منسوب به اهل بیت اصلا کنار نمیام...

پشت شیشه عقب ماشینش نوشته بود " من در این قافله تنهاتر از آنم که تو می‌پنداری...️ " یهو با یه پسر بچه‌ی ۷/۸ ساله،دست در دست همدیگه در حالی که با هم میخندیدن سوار ماشین شدن!! یه آدم دیگه از دنیا مگه چی میخواد؟!

کسانی که حامی روی کار آمدن دولتِ پزشکیان بودن،دهانشان به شکوه و شکایت باز شده بابت تورم افسارگسیخته... تصور کنید مردم عادی چه حالی دارن!!