وقتی اسم شهدای جنگ ۱۲ روزه میاد، خیلی‌ها تو ذهنشون فقط چادری‌ها، مذهبی‌ها، ریشوها یا نیروهای نظامی رو می‌بینن. باور اینکه اسرائیل همون‌قدر آدمای بی‌حجاب و معمولی رو هم به شهادت رسونده براشون سخته... جالب‌ترش اینکه یکی از آشناهای ما، قبل از جنگ اصلاً دل‌بستگی به نظام نداشت و هیچ‌وقت از رهبر دفاع نمی‌کرد. همیشه سر همین طرز فکرش باهاش اختلاف داشتم. اما باور کنید این جنگ ۱۲ روزه چنان تکونش داد که حالا شده جزو پر و پا قرص‌ترین طرفدارهای نظام و رهبری… گاهی واقعاً یک حادثه نگاه آدم رو از ریشه عوض می‌کنه.

خیلی وقت‌ها ما بلد نیستیم امر به معروف و نهی از منکر رو درست و قشنگ انجام بدیم. اگر بلد باشیم، می‌فهمیم خیلی از همین آدم‌های بی‌حجاب یا کم‌حجاب فقط یک تلنگر کم دارن… یک نشونه، یک رفتار خوب، یک حرفِ به‌موقع. اطراف خودتون هم حتما آدم‌هایی هستن که تغییر کردن. همه‌ی کسانی که امروز سمت دین، خدا، چادر یا اعتقادات رفتن، از روز اول مومن و مقید نبودن… خیلی‌هاشون از دلِ یک اتفاق، یک برخورد، یا یک ماجرای تکان‌دهنده مسیرشون عوض شده. گاهی یک جرقه… تمام راه رو روشن می‌کنه.

مادرم همیشه میگه دنبال ایرادِ مردم نگرد؛ چون هر عیبی رو که به زبون بیاری، یه روز می‌تونه دامن خودتو بگیره. می‌خوای گیر بدی؟ فقط بگو چرا فلانی این‌قدر اهل نماز و روزه‌ست… تا خدا بشنوه توام دچارش بشی..

سپاه هنوز دکمه‌ی موشک رو نزده، ولی عبری‌ها انگار از دردش خبر دارن!🤡

مشکل اصلی ما اینه که ابزار رسانه‌ای قدرتمند دست ما نیست. اون‌ور، اسرائیل با چند تا تیتر جعلی می‌تونه فضا رو جهت بده و روایت خودش رو غالب کنه. ما هنوز باید برای هر دروغی که اونا می‌سازن، ده برابر انر‌ژی بذاریم تا حقیقت رو برسونیم...

بعضی ممبر گرفتناشون از گوشت سگم حرامتره..

سلام‌علیکم...

با آدم‌هایی طرفیم که اگر کربلا رو با چشم خودشون هم می‌دیدن،باز به امام حسین ایراد می‌گرفتن که: « این وهب نصرانی مسلمون نیست، چرا کنارت ایستاده؟» این‌ها همون مدل آدم‌هایین که هیچ‌وقت نمی‌فهمن حق با ایمان شناخته میشه، نه با عنوان و هویت ظاهری... آدم‌هایی که حتی اگر کنار امام بایستن، باز هم حقیقت رو از پشت پرده‌ی تعصبات خودشون نگاه می‌کنن...

جوونامون دارن با اخبار و رسانه‌هایی بزرگ می‌شن که واقعیت رو وارونه نشون می‌دن؛ گذشته رو گل و بلبل و حالو سیاه جلوه میدن...

واقعیت اینه که زمان پهلوی، تحصیلات عمومی و دسترسی به مدرسه برای اکثریت مردم خیلی محدود بود. درصد زیادی از جمعیت سواد نداشتن، و فقط اقلیت شهری و خانواده‌های مرفه یا کارمندان دولتی و تحصیل‌کرده‌ها مدرسه می‌رفتن. پس اینکه کسی بخواد به «خودکار» یا وسایل تحصیل گرون حساس باشه، برای اکثریت مردم بی‌معنی بوده. وقتی اکثریت امکان استفاده از این وسایل رو نداشتن، گرون یا ارزون بودنشون عملاً تأثیری روی زندگی‌شون نداشت... متاسفانه رسانه کاری میکنه که جوان اصلا به این موضوع فکر نکنه... و براش سوال پیش نیاد،وقتی درصد باسوادا، انقد کم بوده پس خودکار به چه کاریش میومده...؟! و انقدر راحت اون قسمتی که صاحبان رسانه دوست دارن دیده بشه برای مخاطب بزرگنمایی میشه...