مادرم همیشه میگه دنبال ایرادِ مردم نگرد؛ چون هر عیبی رو که به زبون بیاری، یه روز می‌تونه دامن خودتو بگیره. می‌خوای گیر بدی؟ فقط بگو چرا فلانی این‌قدر اهل نماز و روزه‌ست… تا خدا بشنوه توام دچارش بشی..

سپاه هنوز دکمه‌ی موشک رو نزده، ولی عبری‌ها انگار از دردش خبر دارن!🤡

مشکل اصلی ما اینه که ابزار رسانه‌ای قدرتمند دست ما نیست. اون‌ور، اسرائیل با چند تا تیتر جعلی می‌تونه فضا رو جهت بده و روایت خودش رو غالب کنه. ما هنوز باید برای هر دروغی که اونا می‌سازن، ده برابر انر‌ژی بذاریم تا حقیقت رو برسونیم...

بعضی ممبر گرفتناشون از گوشت سگم حرامتره..

سلام‌علیکم...

با آدم‌هایی طرفیم که اگر کربلا رو با چشم خودشون هم می‌دیدن،باز به امام حسین ایراد می‌گرفتن که: « این وهب نصرانی مسلمون نیست، چرا کنارت ایستاده؟» این‌ها همون مدل آدم‌هایین که هیچ‌وقت نمی‌فهمن حق با ایمان شناخته میشه، نه با عنوان و هویت ظاهری... آدم‌هایی که حتی اگر کنار امام بایستن، باز هم حقیقت رو از پشت پرده‌ی تعصبات خودشون نگاه می‌کنن...

جوونامون دارن با اخبار و رسانه‌هایی بزرگ می‌شن که واقعیت رو وارونه نشون می‌دن؛ گذشته رو گل و بلبل و حالو سیاه جلوه میدن...

واقعیت اینه که زمان پهلوی، تحصیلات عمومی و دسترسی به مدرسه برای اکثریت مردم خیلی محدود بود. درصد زیادی از جمعیت سواد نداشتن، و فقط اقلیت شهری و خانواده‌های مرفه یا کارمندان دولتی و تحصیل‌کرده‌ها مدرسه می‌رفتن. پس اینکه کسی بخواد به «خودکار» یا وسایل تحصیل گرون حساس باشه، برای اکثریت مردم بی‌معنی بوده. وقتی اکثریت امکان استفاده از این وسایل رو نداشتن، گرون یا ارزون بودنشون عملاً تأثیری روی زندگی‌شون نداشت... متاسفانه رسانه کاری میکنه که جوان اصلا به این موضوع فکر نکنه... و براش سوال پیش نیاد،وقتی درصد باسوادا، انقد کم بوده پس خودکار به چه کاریش میومده...؟! و انقدر راحت اون قسمتی که صاحبان رسانه دوست دارن دیده بشه برای مخاطب بزرگنمایی میشه...

از اوناییه که بزرگ بشه به تنهایی تو جمع همه رو سرگرم میکنه.. و هی میاد میگه قسمت زنونه کم و کسری ندارین...🤡 #موقت

سیستم ایمنی بدنم نسبت به دارو، مثل ادمینیه که پیامو می‌بینه،فقط سین می‌کنه ولی جواب نمیده!🦦

آدم تا وقتی زیرِ پرچمِ باطل نمی‌ایسته و پشتِ سرِ یزید صف نمی‌بنده، همچنان کنارِ حسین حساب می‌شه...

وقتی چشمت تو چشم کسی می‌افته که برات امنه، یه آرامش عمیق حس می‌کنی، دیگه لازم نیست همه چیزو بیان کنی، فقط حسش کافیه. اون چند ثانیه‌ی اول نگاه، سکوت و لبخند، یعنی «همین جا، همین لحظه، همه‌چیز با تو خوبه».