نکند من بروم، تازه تو پیدا بشوی..

گر قیامت قصه باشد، من کجا بینم تو را؟! _شیماسبحانی

عزیزِ هجران‌دیده‌ام؛ من برایِ تو همیشه با لیوانی چای، در آسوده‌ترین حالت ممکن، در آستانه‌ی در ایستاده‌ام و به استقبالت آمده‌ام! می‌دانی چه نیاز است؟! تجدید دیدار و بس..(:

چه شب‌ها که در تاریکی سپری شد و حتی تو نیز، از دلِ تاریکی نیامدی..

من، اینجا، درست همین‌جا، جلویِ پایت زانو زده‌ام. همین‌جا می‌گویم که مرو، می‌گویم که رفتن چیزی را از پیش نمی‌برد‌‌.. ولیکن تو، دورتر از من، کنارِ همان تک‌درختِ پر خاطره‌مان، ایستاده‌ای و دم از رفتن می‌زنی.. تا کی فراق و دوری؟ تا به کجا رفتنُ نرسیدن؟!

تو دورتری، آنقدر دورتر که چشمم نمی‌گیرد ردِ پایت را.. کمی نزدیک‌تر بیا عزیزِدورم؛ شاید کمی دیدمت(:

چیکار می‌کنید که انقدر دوست‌داشتنی‌اید و همه دسته‌گلهایِ کنار خیابون برای شماستُ شهرُ برای رسیدن بهتون بهم می‌ریزن و با همه دعوا می‌کنن تا برسن بهتون و حالشون از نبودتون بده و نفس‌هاشون به نفس‌هاتون وصله و از زیبایی‌تون، نفسشون می‌بره؟! ما کجای این قصه‌ایم پس🦦؟

زندگی سخت‌ می‌گیرد و قلب‌ها، سخت شده‌اند؛ ثانیه‌ها به آرامی می‌گذرند و خاطرات محو می‌شوند؛ ولیک ما، همچنان در گذراندنِ زندگیِ بی‌طاقتُ عجول، مانده‌ایم.. این روزها برایِ منتظران، آرام می‌گذرد؛ برایِ لبخندلبانِ این دیار، با عجله و برایِ هر یک از این مردمان، به گونه‌ای دیگر.. برایِ من اما، به هنگام ِغم و اندوه، تصویری مملوء از جایِ خراش‌ها جلوی ِچشمانم نقش می‌بندد و زمان، بیخیالِ گذشتن، در کنارِ من اشک می‌ریزدُ برجای می‌ماند..

من بغضِ سنگینِ دعوا، تویِ جمع‌م؛

من سنگینیِ سیلی، بینِ مردم‌م؛