من بغضِ سنگینِ دعوا، تویِ جمع‌م؛

من سنگینیِ سیلی، بینِ مردم‌م؛

من، دردِ فراق و دوری‌م!

این‌روزها خواستارِ خوشی‌هایِ کوچیک‌ایم؛ نه فقط من، بلکه [من‌هایِ نوعی]! نه تنها خوشی‌هایِ اتفاقی، بلکه خوشی‌هایِ دست‌ساخته نیز!. بیا، بیا عزیزِ ندیده؛ بیا این‌روزها با من، مستِ خوشی‌ها شو! من این‌روزها با موزیک‌هایِ جنابِ قربانی، مـ‌ست می‌شومُ خود را مدهوش و غرق در موسیقی می‌یابم؛ با فنجانی قهوه، شیفته‌ی تلخی می‌شومُ در کنارِ شومینه‌، خود را محوِ دیدنِ زیباییِ آدم‌ها می‌کنم؛ آری! درست خواندی، |زیباییِ آدم‌ها|؛ آنقدر زیبایی باقی‌مانده که مگو و مپرس، ولیک ماییم که نابیناییم در برابرِ زیبایی‌ها؛ بیا عزیزِ ندیده‌ام! بیا، لب‌خند به لب بیا، با خوش‌رویی با موزیک‌هایمان سرمـ‌ستِ خوشی شو(: زندگی را فراموش مکن♥️🌝(:

جایِ تو همیشه خالی خواهد ماند! پس از تو، نامه‌هایت را با اشکِ دیده، تر خواهم کرد.

با چشم‌های تر می‌نویسیم باباجان؛ از غم و درد، از بی‌وفایی آدم‌ها و از گذرِ هولناکِ عمر گله داریم ولیک، گله‌ها را بر دوش گذاشته‌ایم. بر دوش گذاشته‌ایم و به سمتِ ناکجاآباد می‌رویم؛ می‌رویم تا به متروکه‌ای برسیم، می‌رویم تا به جایی دور از آدم‌ها برسیم و آن‌وقت، کوله‌بارمان را به آتش بکشیم! آری، همان‌جایی که هست، پشتِ دوشمان. همان‌جا به آتش بکشیم و خود نیز در میانه‌‌ی آتش و دودش، خاکستر شویم. آخر می‌دانی باباجان، ما خاکستر شدیم، ما در این دنیایِ فانی، خاکستر شدیم و حآل نیز، فقط جایِ خالیِ تصویرمان بر این دیوار، چشمک می‌زند! باید تصویری از خاکسترمان باشد، تا بر دلِ دیوارِ این دنیا بگذاریم. بگذاریم تا از بابتِ رفتنمان، خیالش راحت شود و نفسی از سرِ آسودگی بکشد..! مردمانش نیز.

علی را ضربتی کاری نمی‌شد گمانم ابن ملجم یاعلی گفت . .

وقتی بارها بودیم و دیده نشدیم ؛ حرف زدیم و شنیده نشدیم ؛ چای ریختیم و تنهایی خوردیم ؛ فیلم دیدیم و تنهایی خندیدیم ؛ بغض کردیم و تنهایی اشک ریختیم .. و از یک جایی به بعد ، ما کسانی را داشتیم که دوستشان نداشتیم !

با فکر کردن به تو، دیگر سخن‌گفتن آسان نیست؛ به‌سانِ جابه‌جاکردنِ کوه، دشوار و عمیق، به نظر می‌رسد، آخر می‌دانی؟ می‌گویند درد آدمی را لال می‌کند و مهرِ سکوت بر لبانش می‌زند. تو درد بوده‌ای و هستی، حتی شاید درد باقی خواهی ماند، کسی چه می‌داند؟ ولیکن خواستم در این مکتوبه‌یِ کوتاه، گفته باشم که تو دردی و درد خواهی ماند؛ اما دلِ ساده‌ی من تو را رها نکرده و نخواهد کرد.. دل هنوز بر عهدی‌ پایبند‌ است که با چشمانت بست؛ عهد بر فراموش‌نکردن و فراموش نشدن؛ از بابتِ عهدِ نخست اطمینان دارم، ولیک.. فراموش‌ شده‌ام؛ در قعرِ چاهِ مخوفِ فراموشی‌ام!