هدایت شده از رواننشناس.
این شخص معتقده که پیشرفتش، فلان ماشین و خونه داشتن و فلان سفرش خیلی نرماله چون ۲۹-۳۰ سال به قول خودش زحمت کشیده
ما هم نمیگیم نرمال نیست.
اما واقعا نرماله چون "زحمت کشیده"؟
مگه بقیه زحمت نمیکشن؟
مگه پدرها و پدربزرگای شما زحمت نمیکشن؟ چرا زیر پای تک تکشون بهترین ماشین نیست؟ مگه همهی آدمای ایران دارن خوش گذرونی میکنن؟
من این جملهها رو از یه نوجوون توی اوج انگیزه بشنوم تعجب نمیکنم. ولی تویی که ۵۰ سالته باید بدونی که بعضی شغلا اصلا فرصت تحرک اجتماعی ندارن.
یه معلم ۳۰ سال هم معلم باشه با وجود شغل دوم خیلی زحمت بکشه بتونه زیر فشار قسط یه خونه برای خودش بخره. یه کارگر همینطور. یه کارمند بخش دولتی همینطور. تقریبا ۹۰ درصد مردم جامعه همینطور.
هدایت شده از رواننشناس.
بعد برای شما کشور هندو مثال میزنه و میگه شاهرخ خان توی قصره، اکثر مردم هندم توی اوج فقرن و اونا از پیشرفت شاهرخ خان خوشحالن.
رسما داره میگه اگه همهاتون ته دریا باشید هم باید همچنان ذوق کنید.
واقعا مثال زدن هند برای مردم ایران چیزیه که لایقشونه؟ خودتونو لایق به شنیدنش میبینید؟
هدایت شده از رواننشناس.
من همچنان میگم نوش جونش که داره. من یادمه زمان فاجعه میناب یکی از اولین اشخاصی که اعلام آمادگی کرد برای کمک به بازسازی مدرسه همین ادم بود و این خیلی شرافتمندانهاست.
اما این که چرا یه آدم شریف نباید سادهترین چیزای ممکن رو بفهمه (یا حتی بفهمه و بهش اعتراف نکنه) برای من جای سواله
هدایت شده از رواننشناس.
هیچکس زحمت شخص دیگهای رو زیرسوال نمیبره. ولی با هم تعارفی نداریم
اگه بابای رضا گلزار یکی از مهندسای برج میلاد نبود چند درصد احتمال داشت توی اون سن نوازنده یکی از مشهورترین گروهای موسیقی ایران بشه؟ رتبه کنکور بشه؟
مگه میشه همه اینا رو نادیده گرفت؟