هدایت شده از Why so serious?/فورندید
از اونجایی که بنده خیلی کار دارم و فرصت سرخاروندن هم ندارم میخوام تقدیمی بدم بهتون.این پیام و یک پیام دیگه رو توی چنلتون فور کنید و حتما اینجا عضو باشید.منم بهتون دوتا بیلبول تقدیم میکنم.
لینک دانی.
هدایت شده از ƈαʟʟ ʍɛ ʍօʋɨɛ²
اگه کتاب میشا رو خونده باشین، اسمش
Something I still can't tell you
میفهمین چقد غمگین بوده
هدایت شده از 𝖬𝗈𝗏𝗂𝖾 𝖾𝖺𝗍𝖾𝗋؛
عزیزان، یکی از بستگان من تصادف کرده. لطف میکنید برای سلامتیش دعا کنید؟
ژانوس ؛
سوپرنچرال یه نقطه امید بود برای من وقتی شروع به دیدن این سریال کردم فکر نمیکردم انقدر به شخصیت ابرا
برخلاف سم، تقریبا تمام هویت دین وینچستر از همون بچگی کاملا در سایهی افراد خانوادهش شکل گرفته بود. با اطاعت از پدرش، و با مراقبت از برادرش، ارزش وجودیش رو برای خودش تعیین میکرد. لباساش شبیه باباش بود. آهنگای باباشو گوش میداد. سعی میکرد یه نسخه از پدرش باشه، چون اونو یه قهرمان میدونست؛ بدون این که بفهمه اون مرد دقیقا با روانش چی کار کرده. برخلاف سم که طی دو دهه اول زندگیش به دنبال تحصیلات و ازدواج و ساختن یه زندگی برای «خودش» بود، هویت دین تا سالهای سال زیر سنگینی هویت اعضای خانوادهش پنهان موند. دین از بچگی کارای سم رو - به جای والدینش - انجام میداد، از نوجوونی بهخاطر سم از خواستههای خودش میگذشت و تصمیماتشو یکجور دیگه میگرفت. وقتی هم بزرگتر شد و دیگه سم پیششون نبود نتونست آزادی اجباری ناشی از نبودنش رو تحمل کنه. و بعدش که برگشتن پیش هم، هربار که به سم کمکی میکرد یا مواظبش بود، داشت یه تیکه از تصویرش از خودشو زنده میکرد. چون هیچوقت خودشو مستقل از خونواده نشناخته بود. چون تنها چیزی که جدای از هویت خانوادگیش توی خودش میدید، احساس عمیق شرم و کثیفی بود. چون اگر برای پدرش و سم فداکاری نمیکرد وجودش پیش چشم خودش پوچ میشد.
خداحافظ🫶
هدایت شده از جنگلِ Zed
کثافت بر میگرده به ایسان میگه این موضوع رو به من بسپارید د آخه تو هِر رو از بِر تشخیص نمیدی موضوع به این مهمی رو بسپارند به تو که گند بزنی به آبروی ملکه؟!