یک طوری غمگینم که الان پا میشم همه رو میزنم

شاید اگه از شعراش نمی‌خوندم قضیه این‌قدر غم‌انگیز نبود

مشکل اینه که دیگه نمیتونم این تصورو از ذهنم پاک کنم که هر فریکینگ کلمه‌ای که نوشته یه خاطره واقعی از خودشه. و میتونم خودش و خانومه رو تصور کنم در حالی که دارن راه می‌رن و دیگه حرفی برای زدن ندارن اما سعی می‌کنن حرف بزنن. نمیتونمممشممظمظمطمطمظ.

اصلا به من چه.

🌟

(اولین آدمی که سر راهم ببینم بابتش کتکش میزنم.)

طنمسوطچظ.😭

تعریف از خود نباشه هنوز جیغ نزدم .

خیلی بانمکم خدا حفظم کنه 🙏🏻.

حفظ‌م نکرد می‌تونی روخوانی کنه🙏🏻🌹.