زمان میگذرد
چه بخواهی چه نخواهی
این قانون جهان است.
قانون جهان؟ کدام خانه خرابی برای من قانون گذاشته است؟ زمان؟ زمان را خود شما ساختید و حالا این زمان است که شمارا می سازد! برده ی او شده اید، ولی من، نه! من عضو خانواده ای هستم که عمرا زیر بار زور نمیروند. ساعت ها و زمان هایتان را برای خودتان نگه دارید؛ من با خورشید طلوع و با خورشید غروب خواهم کرد و شما هرچه میگویید به درک.
تمام عمر در گوشم گفتند وابسته کسی نشو! غافل از اینکه من نیاز به یک تکیه گاه داشتم. نیاز به یک فرد که به خاطر او ادامه بدهم؛ برایش بمیرم و به خاطرش زندگی کنم. من وابسته ی او شده بودم، معتاد خاطرات و غرق در خاطرات. هرچه میگذشت نیازمند تر میشدم و در آخر من ماندم و خاطراتی که دوباره و دوباره و دوباره با اشکانم ادغام و مرور میشدند. راست است که خاطرات خوش میتوانند مارا غمگین کنند. همین است که همانند یک معتاد هرچه بیشتر خاطره میسازی بیشتر محتاج میشوی و تا اخر عمر نمیخواهی که این حس شیرین تمام شود چون این اتمام، مساوی با به پایان رسیدن زندگی است.