می‌رم‌ سمت کشو و اون تیکه پارچه‌ای که عطرت روش مونده رو آروم باز می‌کنم. مراقبم که عطرت از لاش سُر نخوره‌. چهار ماه گذشته، رد عطرت داره کم‌کم از دستم می‌ره. تمام هوای درون اتاق رو می‌کشم تو ریه‌هام، تا شاید یه جرعه از تو به مشامم برسه. چرا این‌قدر از من دور شدی؟ دیگه نمی‌تونم ببینمت. فاصله تبدیلت کرده به یه لکه‌ی سیاه، میونِ یه جاده‌ی دراز. فاصله گرمی آغوشت رو از دست‌هام گرفت. فاصله تو رو برای من بدل کرد به یه تیکه پارچه، با یه عطرِ کم‌رونق، و مُشتی خاطرات مبهم. تو خیلی دوری...

آقا یه کلاس ادبیات ما رو نجات داد.

only زنگ ادبیات و دبیرِ عمیق و شعرخوندن سر کلاس can fix me.

مدال بهترین آدم‌ها هم می‌رسه به اون دسته آدم‌هایی که بی‌دلیل به اطرافیانشون ذوق و محبت هدیه می‌دن.

مگه مرگ همیشه در کالبد جسم رخ میده؟

عطرش دیگه از تار و پود لباس رفته <<<<<

علم چجوری پیشرفت کرده وقتی هنوز نمی‌تونیم عطر روزهای آخر رو جاودانه کنیم؟